Australia

Onze eerste vakantie downunder en we hebben maar een drietal weken...dan is het even zuchten en blazen, want er moeten keuzes gemaakt worden. Voor onze eerste reis naar het land van de buideldieren schrapten we dus noodgedwongen een pak interessante bestemmingen (Melbourne, great barrier reef,...) en gingen we voor een drieluik :

1/ relatief onbekend en misschien niet top of the list voor velen, maar mogelijk een unieke gelegenheid nú : de lentebloemenpracht en de autochtone eucalyptusbomen in Zuidwest-Australië...en hopelijk zien we er ook enkele kangoeroes en koala's!

2/ een kennismaking met de outback en de wereld van de Aboriginals : Alice Springs met uitstappen naar Uluru en Kings Canyon, Aboriginal art, een treinrit met de Ghan door the middle of nowhere om vervolgens in het mijnstadje Coober Pedy opaal te zoeken.

3/ een close-up met enkele van de Australische blikvangers wereldwijd, zoals de Sydney Opera House en de wijnen van de Barossa Valley.

M.a.w. de locaties van de Australia blockbuster hebben we niet aangedaan : te warm en te vochtig in de lente-zomer!

Na deze reis heb ik persoonlijk een dubbel gevoel : blij omdat we enkele facetten van Australië gezien-gevoeld-geleefd hebben, maar tegelijkertijd vreselijk gefrustreerd omdat er nog zoveel meer is hier! Want we spreken toch van een reis naar Australië en niet naar New South Wales of Queensland (maar wel van een reis naar Californië of Florida...)! Soit, zoals steeds hebben we nog veel op ons lijstje staan "voor de volgende keer"...

Joe in vorm

De datum van onze afreis naar downunder was bepaald geweest in functie van het concert van Joe Bonamassa, en daar zijn we nu nog steeds enorm blij mee.

Want amai, kan hij gitaar spelen! Geen wonder dat hij elk jaar wel door een (of meerdere) van de specialistenbladen uitgeroepen wordt tot beste (blues)gitarist. En ik had nog nooit een gitarist zo'n elektrische klank op de akoestische gitaar weten te verkrijgen...nog een reden om ongelooflijk onder de indruk te geraken / zijn / blijven! Wow!

Voor ons was dit dus hét concert van 2008; hopelijk komt Joe in 2009 ook terug naar Europa.

Het Laatste Uur - blij! blij! blij!

De blog heeft een pak artikeltjes tegoed : met onze vakantie in Australië en de feestdagen is het allemaal op het "to do"-lijstje beland, maar nu moet het ook gebeuren!

Een eerste post over een bijdrage aan de HLU-aflevering van 16/11/2008 en nog wel eentje die het gehaald heeft!
Hoewel Steve Winwood al topprestaties geleverd had met Spencer Davis Group, Traffic én Blind Faith toen ik geboren ben, toch kun je mij een ontzettend grote fan van hem noemen. Wanneer ik z'n rauwe stem hoor of het typische geluid van zijn Hammond organ, is m'n dag goed.
In Dear Mr. Fantasy van Traffic vraagt ook hij naar blijdschap :
Dear Mr. Fantasy, play us a tune - Something to make us all happy (penneneneh-neneh)
Do anything Take us out of this gloom - Sing a song, play guitar - Make it snappy (penneneneh-neneh)

Jean-Michel Saive ging ook in Sanse tenonder

De tafeltennisclub van Sanse speelt de Champions League. Zo kunnen we regelmatig gratis naar wedstrijden tegen de andere clubs van hun groep; vorige vrijdag was dat La Villette Charleroi. Net zoals in de lokale club speelt bij Charleroi ook slechts 1 "autochtoon", nl. Jean-Michel Saive. Terwijl Charleroi alle duels in de heenronde gewonnen heeft, verloor Sanse ze allemaal...misschien kon daar nu verandering in komen. Welnee, al verloor Jean-Michel net als tijdens de Olympische Spelen zijn eerste (enige) wedstrijd. Hier zie je hem in typische pose (met opgestroopte short) zijn tweede set verliezen...

Het Laatste Uur - Boeken

Voor dit thema had ik alweer een geselecteerde inzending, niet zozeer voor de originaliteit van mijn muziekkeuze, maar voor de toepasselijkheid van mijn verhaal erbij (denk ik)...

Het lijkt gek, maar ik heb mijn Spaanse vriend leren kennen in West-Yorkshire, UK. We studeerden allebei nog bij in Bradford, dé stad in Europa waar je de allerbeste curry kunt eten. Wanneer er bezoek kwam, gingen we naar Haworth, niet enkel voor een lekker glas landlord in een van de pubs langs Main Street, maar vooral voor een bezoekje aan de Brontë Parsonage. De sportievere bezoeker namen we mee naar de Moors boven Haworth, waar je je zó de belevenissen van Katherine en Heathcliff uit Wuthering Heights van Emily Brontë kunt inbeelden, mochten de onbedeesde schapen je niet zo lastigvallen. Kate Bush heeft deze wandeling misschien ook wel gemaakt; het resultaat is in ieder geval ongelooflijk mooi!

Chuletón!!!

Een chuletón is een grote (runds)kotelet én typisch voor de Baskische keuken (het is doorgaans de hoofdschotel van het menu in een sidrería). Wij trokken eventjes voor het weekend naar Portugalete en daar gingen we op zaterdagavond zo een chuletón eten met Gonzalo's vader. Onder ons drieën ging het er net in (ja, we hadden eerst nog een ración ventresca de atún, het lekkerste stukje tonijn, van de buik; en een ración cecina, de jamón van het rund zeg maar, gedeeld)...mjam.

Euroligue-kampioen op bezoek

Vorig jaar was er bijna een kwartfinale Real Madrid - CSKA Moskou in de Euroligue...CSKA stond er wel én won voor de zoveelste maal de titel, maar Real Madrid liet het afweten vanaf de top-16.

Dit jaar is het nochtans serieus afgeslankte CSKA (Papaloukas keerde terug naar Griekenland, Andersen speelt nu bij Barcelona) nog steeds titelkandidaat, maar Real Madrid dat dit jaar maar niet op gang ziet te komen, had een unieke gelegenheid om te profiteren van de kwetsuren van Matjas Smodis en spelverdeler John Holden. Tijdens de eerste twee kwarten ging het nog die kant uit, hoewel er niet echt schitterend basket getoond werd. In het derde kwart ging de voorsprong in enkele momenten van zwakke verdediging compleet verloren en Real Madrid scheen maar geen energie te hebben om terug te vechten...jammer!