Concertreisje

In april brachten we al een weekend door in Barcelona, georganiseerd rondom het concert van Roger Waters - Dark side of the moon. Nu profiteerden we van een vrije dag in Spanje (12 oktober = verjaardag van de ontdekking van Amerika, maar ook feestdag van Spanje's patroonheilige, de Heilige Maagd van de kolom, oftewel "la Pilar") om goedkoop naar East Midlands te vliegen, bij Alvaro, een vriend van ons die in Derby woont, te logeren en vrijdagavond met Alvaro's auto naar Birmingham national exhibition centre, kortweg NEC, te rijden om Rush aan het werk te zien. Rush is een van Gonzalo's lievelingsbands. Een tweetal jaren terug zorgde ik ervoor dat hij ze voor het eerst live kon meemaken in Oberhausen...de appreciatie voor de organisatie (toen met vlucht naar Düsseldorf en Onzils die een taxidienst verzorgde vanuit Korbeek-Lo, waar ik toen woonde) was onvoorstelbaar goed, dus nu "nog eens hetzelfde"! Een ander land, dus andere gebruiken (geen staanplaatsen), maar weer een puike prestatie - op alle vlakken, o.a. met een indrukwekkende light and image show - van de Canadese groep.

Fêtes au fromage te Laruns

Begin oktober is het feest in Laruns, het grootste dorp van de Vallée d'Ossau aan de voet van de Pyreneeën. En niet zomaar het zoveelste dorpsfeest, neen, de jaarlijkse verering van de traditie, en in de Vallée d'Ossau is dat eentje dat in stand gehouden wordt door de schapenherders die de zomer doorbrengen met hun kudde in de bergen en elk een lekkere brebiskaas maken. Meer dan 65 kazen streden voor de "beste kaas" medaille van de centrale concours van de feesten...dat betekent dat er in de vallei nog steeds een pak herders bezig zijn! De oom Simon van mijn vrienden Joël en Marie-France van Laruns is 's zomers herder en 's winters dammeur of degene die de skipistes 's nachts weer gladrijdt. Jaren terug maakten we een wandeling met Joël en overnachtten we in de hut van Simon, na een geweldig avondmaal dat we buiten aan een grote tafel nuttigden met onze wandelgroep (4 personen) en een drietal herders...ik denk er nog met veel plezier aan terug.

Tijdens de feesten zijn er demonstraties van traditionele bezigheden, bijvoorbeeld het schapenscheren, en worden de streekeigen dierenrassen nog getoond aan het brede publiek (de ezels worden tegenwoordig gebruikt om kinderen te dragen op wandelen; de paarden doen nog steeds dienst bij het rooien van bomen op berghellingen waar tractors of dergelijke niet kunnen gebruikt worden). Maar iedereen geniet van de typische kost : als aperitief een glasje bourret, een deels gefermenteerd druivensap, met kastanjes, en erna de poule au pot, de Pyreneeënversie van onze waterzooi. Lekker was dat.

Camino de Santiago - verjaardag

Deze week vorig jaar was ik net begonnen aan mijn Camino de Santiago-belevenis : vanuit St.Jean-Pied-de-Port te voet naar Santiago de Compostela...bijna 800km over bergen, door velden en wijngaarden, door dorpjes die niet meer zouden bestaan ware het niet door de camino, die de laatste jaren weer populair geworden is.

Het was niet steeds gemakkelijk : het regende soms fel, waardoor de landweggetjes in La Rioja veranderd waren in een modderbrij en mijn linkerenkel enkele dagen serieus opzwol door het geploeter door de modder; de zon schroeide - zelfs in oktober-november - op de meseta, en dan die vervelende spinnenwebben langs het jaagpad daar; de rugzak die toch altijd net een beetje te zwaar was voor een wandeltocht van 20 à 37 km per dag; de douche na het stappen die soms letterlijk koud was; de herbergen die niet allemaal even praktisch en comfortabel en proper waren ... maar de ontmoetingen langs de weg (met mede-pelgrims, vrijwilligers in de herbergen, inwoners van dorpen langs de camino...) maakten alles "accepteerbaar" en dreven me verder naar Santiago.

Een van mijn mede-pelgrims was Roman, een Zwitser die helemaal vanuit zijn dorp gestapt kwam. Een filmploeg vergezelde hem soms, want uit zijn tocht is een documentaire geboren, zu Fuss nach Santiago. Bibi komt er ergens ook in voor, maar ik heb de film nog niet gezien (is gepresenteerd tijdens filmfestival van Locarno en komt binnenkort uit in Zwitserse bioscopen). Ik verwijs hier naar de trailer : http://outnow.ch/media/trailers/2007/ZuFussNachSantiagoDeCompostela/

Eurobasket2007

Voilà, het zit er weer op. Rusland is in extremis Europees kampioen geworden : in de laatste seconden van de finale tegen Spanje kwamen ze op voorsprong en daar kon Pau Gasol niets meer aan doen. Jammer natuurlijk voor de Spanjaarden die goud beoogden sinds hun wereldgoud vorig jaar. Litouwen won uiteindelijk brons en plaatst zich dus ook direct voor de Olympische Spelen van Beijing volgend jaar. De Europese ploegen die volgend jaar uitkomen in een preolympisch tornooi om de drie resterende deelnemers te bepalen zijn in volgorde van hun prestatie op het Eurobasket : Griekenland, Duitsland, Kroatië en Slovenië. Frankrijk speelde een ontgoochelend tornooi en valt uit de boot voor de OS.

Op persoonlijk vlak was dit eurobasket een mooie ervaring. Inderdaad, getuige de fotocollage hierbij, ik kon een praatje maken met de sterren van vandaag en van (eer)gisteren, met de technische staff, met familieleden van de spelers (geen Eva Longoria te zien!), etc. Op enkele uitzonderingen na allemaal toffe mensen. Zoals de speaker zei : zet 12 voetbalploegen in hetzelfde hotel en je hebt gegarandeerd "ambras"...zo beleefd en "normaal" zijn de basketters dus. Ook tennisser Rafael Nadal tegen het lijf gelopen...ook zo'n sporter die met 2 voeten op de grond staat, blijkbaar. Enne, met enkele vrijwilligers hou ik zeker nog contact.

Eurobasket

Heb ik al duidelijk gemaakt dat ik een groot basketliefhebber ben?

Na een persoonlijk "bezoek" aan een of meerdere wedstrijden van een Eurobasket (in Frankrijk'99 had ik een abonnement voor de hele tweede ronde in Pau, in Istambul2001 kon ik ter plaatse enkel een ticket voor halve finale Spanje-Servië bemachtigen), neem ik nu deel als vrijwilliger.

Na een selectie in drie etappes ben ik ingedeeld bij de "taalmachtigen" die de welcome desks in de officiële hotels verzorgen. En ik heb de namiddagshift in het hoofdhotel waar alle spelers logeren. Morgen begin ik. Hopelijk kan ik een van deze dagen een gesprekje maken met Dirk Nowitzki, voor mij persoonlijk de beste Europese speler van het moment.

Dit is m'n badge, en het t-shirt dat ik ga dragen. De mascotte kregen we ook; hij heet Bravo.

A week in Provence

Ben ook Irène, mijn vriendin die in de Provence dichtbij Aix woont, gaan "ambeteren" ;-)
Neen, ik heb haar zelfs geholpen een muur in haar in renovatie zijnde woonst van oude verf- en behanselpapiersporen te ontdoen. De held in huis was echter Sepia, de zwarte kat die ons die week "verwende" met een nachtelijk ritueel : tweemaal bracht ze een muis binnen om die dan op te smikkelen, en tweemaal een...RAT! De tweede keer kon ze het niet laten om de rat nog levend aan Irène aan te bieden : dat was waarschijnlijk erg lief bedoeld, maar wij vonden het jakkes.

Voor de rest hebben we enkele uitstappen gemaakt (Marseille, Aubagne, Arles) met telkens andere accenten.

In Marseille hebben we een serieuse wandeling gemaakt door delen van de stad, die in werkelijkheid dorpen waren die samengesmolten zijn tot Marseille. Heel gezellig, getuige volgende foto van de Vallon des Auffes, een soort baai waar een wijk rondom gebouwd is die tot voor kort eigenlijk het best geleek op de "ghetto" van een gilde.

Naar Aubagne trokken we voor een ceramiekmarkt met maar liefst 180 pottenbakkerskramen. Er stond ook een Belgische pottenbakker uit de Oostkantons met irriserend ceramiek. Op de andere foto de tante Bernadette van Irène bij een bevriend pottenbakker Jean-Pierre.

In Arles waren dan weer om ons te laten verwennen in een hammam en erna met een massage, voor mij eentje met hete stenen (op de foto Yamina van onthaal en Rachida, onze "masseuse"). We profiteerden er meteen van om ook een heerlijke tajine te eten, en de tentoonstelling over Ousmane Sow te bezoeken (foto van zijn Masai krijger). Alweer een zalige dag!

Back to Bradford

Omstreeks 15 augustus trekken we steeds voor enkele dagen op mini-vakantie. Dit jaar wilden we terug naar Bradford waar we allebei zo'n 4 jaar gestudeerd hebben voor een PhD. De stad zelf is enorm geëvolueerd sinds 1996 wanneer wij vertrokken, maar de segregatie tussen Pakistani en Britten is helaas ook toegenomen. De typische Britse pubs, zoals een van onze favorieten dichtbij de universiteit The Fighting Cock (ik heb ooit eens heel onschuldig - ik was nochtans niet dronken - een hele avond gesproken over The Fu..ing Cock ;-), en sindsdien noemen we de pub constant zo) heeft nog meer bieren van microbrouwerijen aan te bieden (en gelukkig nog steeds chile con carne en pork pie&pees = de groene brij die Gonzalo voor zijn neus staan heeft op de foto), maar je ziet er enkel Britten, terwijl dat vroeger toch anders was.
Natuurlijk zijn we ook een curry gaan eten in ons favoriete curry house Rawal...there's nothing like the real thing! Toen we naar de Al Halal supermarkt gingen om wat chapati, roti, naan en allerlei curry pastes in te slaan, waren we de enige blanken, terwijl dat vroeger ook gans anders was...ik zie het niet graag gebeuren, tja.
Trouwens, overlaatst liep er op radio1 een speciale reeks over Bradford, absoluut de moeite waard!

We logeerden twee dagen op een farm in de Yorkshire Moors (het uitzicht zie je op de panorama-foto...mooi, niet?) en twee dagen in Haworth. Van het erg exotische Bradford 's avonds naar "den" oertypische Engelse "buiten"...van contrasten gesproken!