maandag 20 oktober 2008

Lekker genieten...

Voor onze laatste verjaardag had ik Gonzalo een paar flessen wijn cado gedaan, maar niet zo maar de eerste de beste, neen, ik was ervoor naar de winkel van oenologe Pilar gegaan en had advies ingewonnen : een fles komt uit de D.O. Ribera de Duero en hoewel het officieel geen reserva is, is het toch gelijklopend in wijze van lagering...het is zoals ze nu noemen een vino de autor, een grilletje van de oenoloog, die zich niet aan alle regeltjes van de denominación de origen houdt; de andere fles is een wijn van hoofdzakelijk een druifsoort die normaliter in kleine porcentages gebruikt wordt, nl. bobal, en die hier zorgt voor maar liefst 70% van het druivennat.

Gonzalo koos eerst de bobal-gebaseerde wijn uit Valencia. We decanteerden de wijn op zaterdagnamiddag en 's avonds maakte ik een selectie "hapjes" om erbij te degusteren : een omelet van zongedroogde tomaten en parmigiano, een caesarsalad, Bretoense pâté met vijgenkonfijt. De beignets van groene tomaten had ik op het laatste moment wijselijk voor zondag gehouden, want we gingen nu al veel te "snoepen" hebben.

En daarbij wat mooie muziek (hoofdzakelijk op lp!)...wat wil je nog meer?

maandag 13 oktober 2008

't is weer voorbij...die mooie zomer!

Althans voor Gonzalo's vader! Eugenio brengt de zomervakantie, in grote lijnen de periode tussen zijn verjaardag eind juli en het weekend van El Pilar (Spaanse feestdag op 12 oktober), door in zijn geboortedorp en aangezien 12 oktober dit jaar op zondag valt, was het voor ons weer een weekend rijden : op vrijdag van Sanse naar Bañuelos (150 km), op zaterdag van Bañuelos naar Portugalete (zo'n 350km) en op zondag van Portu terug naar Sanse (400 km).
Met een zieke en stille (stem kwijt) Gonzalo was al de rijpret voor mij! Niet ideaal met het miezerige en winderige weer afgelopen weekend. De kleurige herfstlandschappen maken het echter de moeite waard!
Van Eugenio's tuin in het dorp brachten we tomaten, groene pepers mee. Zelf gingen we nog wat vlier, braambessen en rozenbottels plukken. Enne, wat 'n aangename verrassing toen Eugenio ons op zondag nog het grootste deel van zijn ca. 500g paddenstoelen (geplukt op vrijdag) meegaf!
Tussendoor stopten we nog (in wat we later in allerlei restaurantgidsen aangeduid zagen als het beste restaurant van de provincie Soria) in restaurant Casa Vallecas in Berlanga, waar we paddenstoelen aten, maar ook deze prachtige combinatie van chipirones en oor.

Op zondag besloten we een beetje af te wijken van ons gebruikelijk circuit : we aten in Nájera (in een restaurant dat ik na mijn camino bekroond heb als hetgene met het beste menu del peregrino!) en reden door prachtige landschappen, zoals dat van de Picos de Urbión (er groeiden al/nog krokussen!).
Door een onverwachte opstopping op de A1 kwamen we later dan verwacht thuis, maar benijd ons maar ons avondmaal : gesauteerde paddenstoelen met spek en bramen achteraf!

Het Laatste Uur - Tijd

Koen Fillets nieuwe radioprogramma dat uitgezonden wordt op zondagavond van 23:00 tot middernacht is erg origineel van opzet. Voor het thema "Tijd" wilde ik ook eens deelnemen.
En wat bleek? Mijn keuze kwam aan bod.

Via mijn 9 jaar oudere broer ben ik groot geworden met een brok muziekgeschiedenis van de jaren '70. Een van onze referenties is Genesis ten tijde van Peter Gabriel...voor velen teveel show misschien, voor ons net de juiste portie surrealisme. Neem nu de song I know what I like (in your wardrobe) van Selling England by the Pound. De titel is al knap, maar 't kan niet meer stuk met de beginzin "It's one o'clock and time for lunch dumdeedumdeedumdum..."
Luister naar deze song en de albumcover komt tot leven : de tuinman, languit gelegen op een bankje in de park, de grasmaaier werkloos ernaast, luistert naar wat er zoal rondom hem gebeurt.
Wat ik altijd fascinerend gevonden heb, is dat tuinmannen blijkbaar ook een typische stap hebben, want de tuinman eindigt met "Me, I'm just the lawn mower; you can tell me by the way I walk".

Met Onsma en Onzepa in Keizer Karels voetsporen

Onsma en Onzepa komen op bezoek wanneer ze hun gouden huwelijksjubileum zouden kunnen vieren...hoewel ze geen feestje willen, organiseerden we toch iets speciaals : laat ons een uitstap maken naar de streek waar Keizer Karel, Gentenaar van geboorte, besloot zijn laatste anderhalf jaar door te brengen. Trouwens, ook dat wordt dit jaar herdacht, want het is net 450 jaar geleden.

Vooraleer hij zijn intrede kon nemen in het klooster van Yuste, woonde hij een tijdje in een van de kastelen van zijn vriend, de hertog van Alba, nl. dat van Jarandilla de la Vera...laat dat nu net geen Parador geworden zijn! Wijle daarheen, en onderweg nog een halte in een ander kasteel van de familie : dat van Oropesa, heden ten dage ook Parador. Voor de volledigheid : de grootvader van de derde hertog van Alba (die gouverneur der Nederlanden werd benoemd door Karels zoon, Filips II) was immers graaf van Oropesa en werd beloond voor zijn loyauteit aan de kroon met een hertogentitel.

Het klooster van Yuste is gesloten op maandag (maar onze persoonlijke ervaring zegt dat het klooster van buiten mooier is dan binnenin), maar het mooie weer zette prachtige landschappen en panorama's extra in de verf...we genoten allemaal!

dinsdag 30 september 2008

25jarig jubileum op middeleeuwse wijze

In Spanje hoor je regelmatig dat koppels voor hun huwelijksjubileum hun geloften hernieuwen. Antonio en Mamen deden dit op hun manier : de uitnodigingen op papieren rol verzegeld met wassen stempel, alle genodigden moesten in middeleeuws kostuum verschijnen en de huwelijksgeloften werden hernieuwd in het Latijn, er was zelfs een middeleeuwse garde die toekeek dat alle aanwezigen een uitnodiging hadden...en dat alles in het "dorp" waar Antonio' s en Gonzalo's ouders geboren zijn.

Hoewel we zelf niet zo'n verkleedpartyfans zijn, vonden wij dit huwelijksjubileum origineel en gezellig...zie eens hoe we opgaan in onze rollen van Heer van Biskaye en Hertogin van Brabant!

Glenn Hughes op zijn funky best

Vorige vrijdag werd het weekend ingeluid met een mooi concert, van Glenn Hughes. Hij startte bijna precies op het voorziene uur (voor een keer eens niet pas om 11pm, een vreselijke gewoonte in Madrid!) en hoewel zijn "getrouwen" (Chad Smith op drums, zijn aloude Zweedse gitarist) hem ditmaal niet vergezelden, zag je dat Glenn zelf er zin in had. Maar de jaren in de Verenigde Staten hebben hem "onhebbelijke maniertjes", volgens mij dan toch, bijgebracht : het duizendmaal zeggen dat het publiek in Madrid het beste is, dat je hen liefhebt...ik vind het maar een groot geslijm! Gelukkig mocht de muziek er wezen, en vooral bij de twee Deep Purple songs (Burn en I've been mistreated) ging het publiek uit de bol! Terwijl andere zangers van zijn generatie bijlange niet (meer) de hoge noten aankunnen, is het nog steeds Glenn's handelsmerk : zijn vocale partijen sluiten soms aan bij soul. Prachtig.

vrijdag 26 september 2008

Vrienden terugzien in Lorraine

Na een onderbreking van drie jaar hebben we onze jaarlijkse visite aan ex-collega's die allen naar Lorraine verhuisd zijn en vrienden gebleven zijn, terug opgepikt.

Hoewel er wat "schoonheidsfoutjes" waren (Irène die dacht dat ze op donderdag was teruggekeerd van een bezoek aan haar broer in de VS, maar het was al vrijdag...), hielden we aan onze traditionele planning : op vrijdag samenkomen in de buurt van Nancy en overnachten bij Régis & Christelle; afspreken met iedereen op zaterdag en zondag en overnachten bij Cathy & Frank.
Op vrijdagnamiddag reed ik met Christelle mee en kon ik de drie schooltjes/crèche bezoeken waar Camille, Baptiste en Mathilde hun dagen doorbrengen...en thuis bereidde Régis een stevige maaltijd. Irène had nog haar jetlag, dus was het voor eens niet ik die vlot doorbabbelde terwijl de ander in slaap viel.

Op zaterdagmorgen eerst Mathilde inschrijven voor een activiteit muurklimmen, dan naar Metz waar er voor 9 volwassenen en 8 kinderen gereserveerd was in de Buffalo Grill. Gelukkig was het weer mooi en konden de kinderen intensief gebruik maken van het springkasteel. Erna Cathy en Frank achterna naar hun nieuwbouw die nog steeds volop "werf" is, al wonen ze er al ruim een jaar in. We wandelden naar een beeld van O.L.V. met Glück auf, wat de mijnwerkers elkaar toewensten bij het wisselen van de shift. En hier ook een lekker maal met urenlang bijbabbelen.


Zondagmorgen dan : Julie naar de muziekles en Maxime reed mee. Dan een heerlijke pot au feu van meesterkok Frank en een lekkere pruimentaart van patissière Cathy. We reden naar huize Cybèle en Thomas, waar Irène en ik auto achterlieten en elk bij een familie in de auto kropen. Samen naar St-Nicolas voor een bezoek aan het musée de la bière; Cathy had in een naburig dorp koorrepetitie. Vooral de oude brouwzaal met koperen ketels en de art nouveau gebouwen waarin ook een art nouveau degustatieruimte te bewonderen valt, konden ons bekoren. Ter gelegenheid van de journèes du patrimoine werd er ook een heus bier gebrouwen in een microketeltje. Na een stop ten huize Cybèle en Thomas waar Olympe en Ulysse hun speeltjes toonden aan de andere kinderen en waar we de katjes die enkele weken geleden geboren waren, aaiden, reden Irène en ik verder naar huize Jackye en David. Daar bekeken we wat David zoal gedaan had in hun huis sinds ons laatste bezoek en aten we pizza, terwijl Ruben in zijn speelkamer vrij spel kreeg. Alweer laat keerden we terug naar ons bed bij Cathy & Frank, waar iedereen al sliep.
De laatste morgen was het rennen geblazen : Irène en Frank reden naar het station, de kinderen met Cathy naar school en ik vertrok richting België, en trok tijd uit voor shopping in Frankrijk en Luxemburg. Volgend jaar komt er zeker een volgend bezoek, want Jackye en David zijn zoals ik ook van 1969 en een nieuw voordeur moet gevierd worden, of niet soms?