Onzils-op-sjok

Jubileumeditie R&B Peer

2009-07-27T20:45:00.007+02:00

25 jaar BRBF te Peer...dat moest gevierd worden! Het programma was dan ook indrukwekkend, en wijle waren maar al te gretig om aanwezig te zijn!
Trouwens, iets wat Werchter of andere grootschalige zomerfestivals al langer niet meer kunnen bieden, nl. de gemoedelijke sfeer, vind je nog steeds in Peer. Zo beginnen wildvreemde mensen een praatje omdat je een speciaal t-shirt draagt, worden er grapjes gemaakt bij het bestellen van bier etc. Kortom, een festival naar onze smaak.

Op zaterdag waren we vooral geïnteresseerd in de shows van Joe Bonamassa (ons derde optreden van hem in een jaar tijd) en van mijn absolute favoriet, Steve Winwood. Alles wat ons ervoor kon boeien, was aardig meegenomen! Omdat we in het centrum van Peer 's middags nog mosselen gingen eten, waren er al een aantal artiesten gepasseerd, die zoals ik later las in recensies best de moeite waard waren, maar ja...op onze leeftijd verkiezen we ook een bepaalde "luxe" te koppelen aan een festivalbezoek, zoals een goede nachtrust, tenminste een deftige maaltijd (met de beentjes onder tafel) en niet te lange tijd te poot.

Het eerste volledige optreden dat we meepikten was dus dat van Rod Piazza, althans voor mij geen verrassing, omdat hij redelijk vaak aan bod komt in de bluesprogramma's op Classic21. Het publiek dat het optreden volgde, liet het zich welgevallen. Ook Lisa Haley (hoewel ze plaatsvervanger was voor Eli Paperboy Reed die Gonzalo graag had bezig gezien) viel niet door de mand en haar cajundeuntjes maakten het zelfs extra zonnig!

Had al even een glimp opgevangen van Joe Bonamassa (over de hekken aan het einde van de shopping alley), maar om 8pm was het zijn beurt op het podium. Zoals dit jaar de gewoonte is tijdens zijn concerten (ja, we hadden al het grote genoegen gehad hem bezig te zien in juni), begon hij met de bonkende titeltrack van zijn laatste plaat, The Ballad of John Henry, tokkelend op (slechts een van de nekken van) de double neck. Ik kon niet meteen zeggen waaraan ik merkte dat hij frisheid miste, maar toen hij zei dat ze pas om 4am vanuit Polen hadden kunnen vertrekken, rook ik onraad en ja, de bis bleef uit. Voor de gitaarleken onder ons beslist een goed optreden, maar voor een absolute fan een beetje ontgoochelend. Dat veranderde gelukkig met de komst van Steve Winwood. De man heeft nog nooit een slecht concert gegeven, denk ik, sprekend uit eigen ervaring en de ervaring van de dvds en videos die ik thuis liggen heb. En hij lijkt steeds uiterst tevreden om te kunnen muziek maken...toen hij tijdens een drumsolo aan het eind van zijn optreden opstond met een glas Duvel in de hand, wisten we meteen waarom ;-))

Een beetje van alles : solowerk (zowat de helft van de songs van zijn nieuwe plaat), Traffic, Blind Faith, én eerste en laatste song van Spencer Davis Group. Het beste van alles is dat hij elke toer opnieuw de nummers in een nieuw jasje steekt, en ditmaal was het erg ritmisch, in de stijl van world music. Niet mis!

Op zondag aten we nogmaals lekkere mosselen 's middags, dus was het concert van good old Roger McGuinn net voorbij...niet getreurd, want Derek Trucks deed wat hij perfect kan, nl. schit-té-rend gitaar spelen! Onze vrees dat hij world music (cf. dvd van zijn vorige toer) zou brengen en geen rock (cf. laatste plaat) konden we gelukkig vlug vergeten. De topper van het concert was een nummer van The Sound of Music, nl. My favourite things...wow!

Om daarna beter te doen was quasi onmogelijk, maar de ouwe rot (76 jaar!) John Mayall bracht een erg swingende set, al bakten de roadies er weinig van : micro's die niet open stonden, de mondharmonica's die onvindbaar bleken in het begin...nu ja, het leed was vlug geleden toen John een na een klassiekers uit de jaren '60 op de mondharmonica bracht.

De voorlaatste artiest voor zondag was Southside Johnny, al had hij een ruime blazersectie meegebracht, én dat hebben we geweten! De man wordt vergeleken met Bruce Springsteen, maar ik denk dat Wim, een grote Boss-fan, toch enige opmerkingen hierover heeft ;-)) Weinig echt gekende nummers, maar de sfeer kon niet stuk, en wat 'n grappige kerel is die Johnny!

De laatste act vandaag was waarschijnlijk de grote publiekstrekker van dit weekend, maar ik vermoed dat niet iedereen wist wat een concert van Jeff Beck eigenlijk inhoudt : geen rockgitaargeweld à la Jimmy Page, maar eerder jazzrock. In ieder geval, bij elke persoon die de tent verliet, stonden wij een beetje dichterbij het podium en zo konden we Jeff Beck in al z'n glorie (lees : met witte botjes) bekijken. Amai, dat was ook genieten (van de muziek, niet de botjes)! Zo werd ons derde bezoek aan BRBF op een waardige manier afgesloten!

En tijdens de aftocht vond ik nog drankbonnetjes, enkele lege glazen die konden ingeleverd worden én zelfs een biljet van 5€...meteen was onze parking, het toiletabonnement en de festivalbrochure terugbetaald! Thuis bij Wim keuvelden we nog een beetje na met een glas Lachouffe (kan ik iedereen aanbevelen)...

Kookpleziertjes

2009-07-27T20:26:00.003+02:00

Er hoeft niet steeds een reden te zijn, gewoon de goesting om lekkere receptjes uit te proberen en de tijd ervoor uit te trekken in de keuken…enkel is dat meestal meer dan de tijd om de lekkernijen op te eten, zucht!
Hier enkele dingen die er lekker uitzien, die lekker smaken en die niet zoveel voorbereiding vragen : slasoep, mosselen op z’n Spaans (want met kanjers van mosselschelpen, typisch voor de Galicische variant) en tonijn met slapuree. Een snelle en toch lekkere cocktail die ik recent maakte : de amaretto sour.

Semana gastronómica

2009-06-29T10:10:00.005+02:00

In februari 2008 organiseerde het gemeentebestuur van Sanse een gesmaakte primeur, nl. een gastronomische week gedurende de welke een 10tal restauranten een speciale menu met bijpassende wijnen aanboden tegen een speciale prijs.

Begin dit jaar keken we al uit naar de tweede editie, maar tot voor een tweetal weken hoorden of zagen we niets dat aangeven. Plots verschijnen allerlei posters in de pers, over de gastronomische week en over een tapasfestival, allemaal tegelijk. Terwijl de posters "tapas + cerveza 2€" overal in het straatbeeld opduiken, is en blijft het maar stil over de bijdrage van de restauranten...zelfs om een brochuurtje te bemachtigen, moeten we enkele deelnemende zaken bezoeken. Maar dan weten we het wel : dit weekend is het genieten van de menu van een van onze lievelingsrestauranten hier, El Vidueño en gaan we die van een recent geopende zaak, Aurora uitproberen.

Op zaterdagavond zaten we ruim 3 uur te eten in El Vidueño. Hier enkele fotootjes en de verschillende gangen :

1/ toastjes met groene tapenade + manzanilla

2/ artisjok, groene asperge en mollejas (spiermaagjes, lams- in dit geval) + Rueda (droge, witte wijn)

3/ mero (tandbaars) met knapperige ui op bloemkoolcoulis + witte wijn uit Albacete...voor mij de topper op vlak van smaakcombinatie!

4/ bacalao vizcaina (kabeljauw-droogvis op z'n Biskaje's) + rosé Ribera del Duero

5/ krokante lubina (zeebaars) op pistache-olie + rosé van Valladolid

6/ gegrilde solomillo (ossenhaasje) in sausje van boletus (wilde paddestoelen) + rode Toro

7/ eendenmagret met pedro Ximénez (erg zoete, visceuze Jerez) + rode Valtiendas

8/ torrija de leche (gewonnen brood) + witte dessertwijn

9/ milhojas (laagjes-gebakje) van kaneel + moscatel van Alicante

10/ koffietje

Hoe we thuis geraakt zijn, weet ik zelfs niet meer, maar dat het lekker was, daar bestaat geen twijfel over!

Na een sportsessie op zondagvoormiddag waren we klaar voor een soortgelijke menu in Aurora. Minder gangen, maar over het algemeen wel fijner; de wijnkeuze daarentegen was erg traditioneel.

1/ gazpacho van rode biet en kroketje + kir royal

2/ foie gras met gelatine van cuba libre (rum+cola)

3/ slaatje van rucula met gerookte eendenborst + droge witte wijn

4/ salmorejo (soort gazpacho, typisch van Córdoba) met cigala (langoustine) in Iberisch spekjasje op reepjes haba (groene tuinboontjes) + rosé wijntje

5/ viskubusje in hampaneer + txacoli (Baskische nogal zurige witte wijn)

6/ poularde-rolletje gevuld met boletus met vijgenconfijt + Rioja reserva

7/ krokante banaan met twee soorten chocolade in kersensoepje + moscatel van Alicante

8/ koffie met minardises

Nu was de terugtocht wat verder en wat moeilijker, maar de siesta achteraf des te zaliger...

Ik hoop alvast dat de gastronomische week volgend jaar weer wat vroeger gepland wordt, want bij frisser weer is dit al niet min, maar bij warm weer is het echt werken om dat alles te verteren!

Hogueras de San Juan

2009-06-26T18:18:00.003+02:00

De kortste nacht van het jaar is in Spanje de nacht van 23 op 24 juni, of de nacht voor het patroonsfeest van St-Johannes...en overal in Spanje worden dan hogueras of vuurstapels gemaakt, traditioneel om spullen te verbranden die je niet meer wilt meedragen het volgend jaar (zoals een foto van je lief dat het afgemaakt heeft...).

Zo ook aan de overkant van de straat, waar de gemeentelijke hoguera gemaakt werd, met civiele bescherming en brandweer van de partij...veel traditioneels was er niet meer aan! Maar zelfs zo hebben er in het land ettelijke mensen brandwonden opgelopen en zijn er zelfs 38 ofzo amputaties moeten uitgevoerd worden!

Wien…auf Wiedersehen!

2009-06-26T11:29:00.007+02:00

Was er jaren geleden al geweest met een vriendin...we hadden toen een cultuurrijk weekend gehad, met allerlei bezoekjes (Belvedere, Hundertwasserhaus,...) en met uitzicht op Otto Wagner's Postsparkasse vanuit onze B&B.

Die B&B hanteert tegenwoordig hoge prijzen, dus maar uitgekeken naar een ander verblijf, een huis uit de Biedermeierperiode. Vlakbij het commercieel hart van de stad, maar toch zo rustig. Op zaterdag, met nauwelijks 3-4 uur slaap achter de rug, rechtstreeks van de luchthaven naar het hotel, eten in een no nonsense restaurant vlakbij en na de siesta die we echt wel nodig hadden naar ons eerste museum hier. Het werd het MAK, of museum van toegepaste kunsten. Op zaterdag is het gratis en de Wiener Werkstätte, Jugendstil en Biedermeier afdelingen leken me wel interessant. Dat waren ze ook! Helaas ontbrak de Klimtfries uit het Stocletpaleis...we zullen nog eens moeten terugkeren! Erna was het droog geworden en konden we een wandelingetje maken door het stadscentrum. 's Avonds liepen we door de Hofburg, verder door de Volksgarten richting Rathaus...we zouden eten in de Rathauskeller. De kok is ene meneer Österreicher, beslist passend.

Op zondag was het, in overeenstemming met het weerbericht dat we bekeken hadden voor onze afreis, prachtig weer. Ontbijten in een ouderwets Kaffeehaus, dan een kijkje nemen in de barokke pronkzaal van de Nationale Bibliotheek en vervolgens naar Schönbrunn. Een paleis zoals er wel enkele zijn in Europa : een massa kamers met de meest exquisiete inrichting, maar echt blijft het niet in je geheugen hangen, al leverden de audioguides wel nuttige info (en taaltraining, want ik luisterde natuurlijk auf deutsch!). De tuinen waren ook indrukwekkend, maar wat me bij zal blijven is het eekhoorntje dat ik bijna kon aanraken. Vannamiddag-avond, uitgerust na een "lange" nacht, zouden we ook de "grote verplaatsingen" maken, eerst om een blik te werpen op de echte Donau, dan om enkele Heurige te bezoeken. Al is de Donau op vele plekken tot een uitgangsbuurt of watersportvijver herschapen, de Heurige zijn veelal nog de traditionele plaatsen waar de wijnboeren hun "nieuwe" wijn aan de man brengen, althans in de kleinere dorpen. Heiligenstadt is er zo eentje. Bij de halte van de bus zagen we ook het bekendste Gemeindebauten, het Karl-Marx-Hof, ontworpen door een leerling van Otto Wagner. Die woonblokken zijn gebouwd voor de economisch minder sterke gezinnen, maar hier zijn ze mooi en zelfs na 70 jaar nog in goede staat, heelwat anders dan de Franse HLM of Britse Counsel Houses. Even verder is er een straatje met Jugenstilhuizen. En de Heurige ontdekken we pas wanneer we beseffen dat de bar ernaast gesloten is. Een lekker glaasje Grüner Veltliner gaat er wel in! Het volgende dorp, Grinzing, heeft veel meer Heurige, maar de meeste ervan zijn aangepast aan de busladingen toeristen die naar hier komen. Helaas zijn de meest traditionele ofwel gesloten, ofwel geven ze geen eten...maar het gebraden hammetje dat we eten, is lekker. Terug met een oude tram.

Op maandag regent het en dus is het niet slecht dat we voor vandaag enkele musea gepland hebben : eerst de schatkamer van de Habsburgers (met een massa schatten van de Bourgondiërs die in Vlaanderen zetelden), dan een pauze - met koor - in de Stephansdom en ten slotte de collectie Egon Schiele in het Leopoldmuseum. Ook hier extra tentoonstellingen over Wien 1900 en Jugenstil, just my cup of tea!

Nog snel een Wiener schnitzel eten en dan richting luchthaven voor de terugreis...bijna niets dubbel bezocht tijdens mijn twee bezoeken en nog veel meer voor een volgend bezoek!

Het Laatste Uur – stay now, stay now

2009-06-24T17:33:00.005+02:00

San F Yezerskiy is een van de trouwste "leveranciers" van Het laatste Uur en het was ook zijn idee om KF te verrassen met een extra aflevering met als thema "stay now". Het was natuurlijk een erezaak om hiervoor ook een bijdrage te leveren...

In de muzikale wereld zijn er altijd wel groepen geweest die familiezaken kunnen genoemd worden…denk maar aan de Spencer Davies Group of The Kinks. Hoewel er tussen broers ook problemen kunnen ontstaan, ligt dat bij een echtpaar wel ietsjes gevoeliger. Ike & Tina Turner, Sonny & Cher…allemaal goed en wel zolang het koppel functioneerde. Een uitzondering is Fleetwood Mac : de formatie post-Peter Green maakte haar beste werk toen de koppels Christine-John Mc Vie en Stevie Nicks-Lindsey Buckingham het voor gezien hielden. Rumours is dan ook een meesterwerkje en de teksten geven meer dan eens bloot dat er iets scheelde met de emotionele relaties binnen de groep. Don’t stop is bijvoorbeeld de optimistische kijk van Christine Mc Vie op haar leven na de scheiding van John…laat dit “don’t stop” ook een optimistische bede zijn voor Het Laatste Uur, en mocht het niet kunnen, wel dan : Koen, don’t stop…met het maken van goede programma’s!

Het Laatste Uur – salut, bye bye, tot ziens

2009-06-24T17:22:00.004+02:00

Een laatste Het Laatste Uur, en een laatste bijdrage...weliswaar een beetje bijgeknipt!

Ik zal het maar toegeven : ik ben niet goed in afscheid nemen! Voor iemand zoals ik die al menigmaal verhuisd is en niet zomaar van een flat in het stadscentrum naar een huisje “op den buiten”, maar naar het echte buitenland, en van het ene naar het andere “buitenland”, is het bij elke familiesamenkomst in België weer vrezen voor het einde van de avond. Hoewel het met alle technische snufjes tegenwoordig nog nooit zo gemakkelijk geweest is om zelfs visueel contact te houden, hoop ik dat de andere feestvierders dronken de avond beëindigen en dat ze zonder tralala huiswaarts keren.

Ook artiesten hebben soms moeite met dat afscheid, maar ze hebben wel een goed excuus als ze toeren. I’ve got to go, I hope you’ll understand, zo drukt Bonnie Raitt het uit …because the road’s my middle name. Met een stem als de hare en wat van haar slide-guitarspel…wie zou het haar kwalijk kunnen nemen?

Gonzalo is weer een jaartje ouder!

2009-06-24T11:59:00.006+02:00

Een verjaardag mag gevierd worden, vinden we...onafhankelijk van de leeftijd reserveren we dus elk jaar enkele dagen rondom onze verjaardagen om te feesten! Op onze manier, wel te verstaan : een etentje voor enkele vrienden, uit eten op de dag zelf en een weekendje erop uit om verder te genieten.

Gonzalo werd 41 (32 voor de vrienden ;-) ) op vrijdag. De dag werd ingeluid door de epiloog van het etentje met vrienden thuis (een aspergetaart om te beginnen, vervolgens Bretoense galettes met een slaatje en een verse fruitsla om af te sluiten, allez voor we aan de koffie en de rum begonnen...). Op vrijdag kwam Gonzalo 's middags thuis eten, dus had ik 's middags ook iets speciaals gekookt, nl. een tuinbonenpilav. Die mocht er wel wezen. Na zijn thuiskomst een glaasje cava met een Australische hibiscusbloem erin, en dan ons wat deftig kleden om naar het restaurant van zowat het sjiekste hotel van Madrid te metro-en. Daar proefden we van hun origineel menu "cenar como reyes" of de moderne reïnterpretatie van de huwelijksmaaltijd van koning Alfonso XIII in 1906. De porties waren niet te groot en goed verzorgd, ideaal om de 5 gangen aan te kunnen! En in het mooie decor (met art nouveau glaskoepel) en met live vioolmuziek...beslist de moeite! Helaas moesten we de volgende morgen vroeg op om te vertrekken op weekend...meer in een volgende post.

Het Laatste Uur – muziek over muziek

2009-06-15T12:46:00.004+02:00

Mijn naam is niet vermeld geweest tijdens het programma, maar de bijdrage over Woodstock kwam wel degelijk van Onzils!

Nu de gecomprimeerde muziekdragers een serieuze bedreiging vormen voor het voortbestaan van de CD, zien we dat veel artiesten hun werk weer op vinyl uitbrengen. De muziekliefhebber die om geluidskwaliteit geeft, kan er enkel blij om zijn... want wat er is mooier dan het luisteren naar de warme klanken van een lp terwijl je je kunt verdiepen in wat de "verpakking van die lp" je allemaal biedt : of het nu foto's zijn of teksten, het is te vinden op een aangenaam formaat... en dan heb ik nog niets gezegd over het artwork. In onze collectie van ruim 3600 lps die we pas geïnventariseerd hebben, zitten een aantal speciale stukken en ook de lps van Joni Mitchell, quasi allemaal gatefold, mogen er wezen. Stuk voor stuk zijn het werkjes van Joni herself. Een van mijn favorieten is haar cover voor Ladies of the Canyon. Op deze lp vind je Woodstock, of hoe Joni de sfeer en het belang van het Woodstock Music & Art Festival samenvat in een gedicht, hoewel ze er zelf niet bij was omdat haar manager dat niet opportuun achtte. Het festival heeft mythische proporties gekregen en wordt dit jaar 40... hoe dat beter vieren dan met dit wondermooie Woodstock?

Wandelen bij zwoel weer

2009-06-15T12:06:00.004+02:00

Zwoel weer, wat doe je ermee? Ofwel blijf je lui in je bed liggen, maar echt goed voel je je zo ook niet, ofwel...wel, je pakt enkele stukken quiche in die je de avond voordien gebakken hebt, je neemt enkele tubes fruitcompôte en je vult enkele zakken/flessen water en je stopt dit alles in je wandelrugzak en hop, naar de sierra! Voor een wandeltochtje langs een Cañada Real, of transhumance-pad. Stukken waren gesloten omdat de koeien daar nu grazen over de zomer, maar dat nam niet weg dat we door een mooi landschap liepen, dat we overal de aroma's van tijm en lavendel konden opsnuiven, dat we van een heerlijk fris briesje genoten en dat we op een rustige plek onze picnic konden opeten. We ontdekten ook speciale vlinders; op de terugweg stopten we aan een stuwdam waar er in het stuwmeer veel vis en zelfs een schildpadje rondzwommen...

En terug in de bewoonde wereld was het weer veel beter te verdragen!

Horse's neck

2009-06-15T11:46:00.003+02:00

Wat die paardenek betreft...is het die citroenschil die op de foto in het cocktailboek zo mooi tegen de binnenkant van het glas plakt? Of hoe maak je anders de link met een cocktail waarin - afgezien van die schil - er enkel ijs, cognac en ginger ale zit? Nu, met reële glazen en zonder trucjes lukt die paardenek maar half, maar zelfs zo smaakte de cocktail lekker...voilà!

Red nose day...some time afterwards!

2009-06-10T20:03:00.004+02:00

13 maart was red nose day in UK...ik kocht me destijds steeds de grappige clownsneuzen (als tomaat, met uitstekende armpjes,...) die ik op red nose day ook placht te dragen. Nu "bestel" ik ze (dankje, Alvaro) en krijg ik ze met wat vertraging...en dus draag ik ze met vertraging! Van de drie modellen dit jaar vond ik deze de meest hilarische.

Hardrockgeweld (of is het eerder -nostalgie?) ...ik verkies de boquerones en pulpo!

2009-06-10T12:45:00.005+02:00

Antonio had een ticket bemachtigd voor het concert van AC/DC, en ook eentje (al geldt dat verkleinwoord m.i. niet wanneer dat meer dan 70€ kost!) voor Gonzalo. Meteen de ideale gelegenheid om de mannen "op te wachten" nabij het Calderón-stadion in de flat van Carlos en Nines en daar te genieten van een waar festijn met allerbei beestjes uit de zee! (Antonio heeft anisakis en mag die dingen dus niet eten)

Gefrituurde boquerones, calamares in een licht sausje, pulpo...allemaal lekker, zeker met de Luxemburgse Rivaner die ik meegebracht had. Julia, de dochter van Carlos & Nines volgt flamencolessen en liet ons een stukje zien van haar dansje dat ze op dinsdag zou opvoeren. Door het open raam hoorden we alleen het brullende publiek, stukken van Highway to Hell (bis) en wat vuurwerk toen het allemaal over was. Om iets voor 1am kwamen de mannen erdoor. Antonio was nog steeds enthousiast, Gonzalo vond het allemaal overdreven (opwarmer The Answer had niet echt de kW om goed voor de dag te komen, veel te veel gitaarsolo's van Agnus Young en bijlange niet van dezelfde kwaliteit als die van Joe Bonamassa enkele dagen voordien) en wilde wel weten of er nog wat te eten viel...dat viel mee!

Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik denk dat Gonzalo een obscuur groepje in een kleine club verkiest boven een stadionconcert...

thuisvoordeel cruciaal

2009-06-09T12:05:00.005+02:00

Op donderdag zagen we Real Madrid thuis Tau overwelmen, een complete walk-over was het! Een heel ander beeld in Vitoria op zaterdag met twee sterke teams die vochten om de finale van de play-offs te halen...en Tau won het pleit! Jammer, maar helaas, want ik had graag nog een finalewedstrijd en personne kunnen gaan zien met m'n abonnement...het zal bij het verslag op TV blijven, vrees ik. En de twee Belgen van Real hebben meteen vakantie...

De gitaar-wizard deed het weer!

2009-06-09T00:25:00.003+02:00

Hij was in november zijn kunnen komen tonen en we wisten dus dat het weer raak zou zijn, nauwelijks 6 maanden later voor een nieuw concert. Eerst stonden we redelijk ver, dichtbij groepjes mensen die Joe blijkbaar graag hadden als achtergrondmuziek, want ze tetterden er lustig op los, maar nadat we ons naar voren gewrongen hadden, kwamen we bij meer music-minded people...gelukkig stonden we daar al toen hij zijn huzarenstukje op de acoustische gitaar deed. Helaas was hij al met The Ballad of John Henry begonnen...dat ging voor ons dus deels de mist in. Soit, weer genoten van Joe's gitaarspel en telkens meer van zijn stem ook...op sommige songs klinkt hij bijna als Warren Haynes!

En nu zien of we niet naar België trekken voor het festival van Peer, waar hij ook optreedt dit jaar!

Het Laatste Uur – komen eten

2009-06-09T00:18:00.004+02:00

Voilà, goed genoeg voor het programma...

Er wordt beweerd dat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is. Eén ding is zeker : wanneer je in Groot-Brittannië vertoeft en er ’s morgens the full breakfast binnenspeelt, dan heb je de rest van de dag niet echt veel honger meer.
De jongens van Supertramp willen bijvoorbeeld gerookte haring als ontbijt in hun Breakfast in America. Nu weet ik niet of die kippers traditioneel horen bij het English dan wel bij het Scottish of Welsh breakfast, wel staat vast dat ze er een “cupa” bij drinken, of zou dat eerder een fruitsapje zijn, zoals de dame van de Amerikaanse diner à la vrijheidsbeeld toont op de hoes van de plaat?

César Manrique werd geboren, leefde - en stierf helaas ook - ver vóór zijn tijd!

2009-06-08T15:35:00.009+02:00

Een casa rural in een dorpje zonder toeristen, met de huurauto naar allerlei mooie en speciale plekjes (maar geen enkel strand) rijden, genieten van locale lekkernijen (de locale wijnen, veel vis, konijn en geitje en natuurlijk papas arrugadas met mojo!)...dat is een aardige samenvatting van ons lang weekend in Lanzarote!

We waren nog maar net aangekomen in Arrecife om te beseffen dat het net die dag de dag van de Canarische Eilanden was : niet alleen verkenden we de hoofdplaats van het eiland, we konden genieten van Lanzaroteños in klederdracht die dansten, zongen en muziek speelden en de speciale tentoonstelling over het traditionele winnen van zout op het eiland gaf ons nog meer ideeën voor de rest van ons verblijf ter plekke.

Op zondag zouden we het zuiden van het eiland verkennen, met o.a. het N.P. Timanfaya. We reden eerst door het malpaís (waar de aa-lavaformaties het landschap vormen) naar het bezoekerscentrum. Daar kregen we een imitatie-vulkaanuitbarsting te horen/voelen en enkele interessante films over geologie en biologie te zien... net de ideale voorbereiding op ons bezoek aan het centro de arte, cultura y turismo, want de uitleg in de autobus die door het vulkanengebied rijdt kan natuurlijk niet alle achtergrond geven. Dat circuit per bus is wel een mooie belevenis, maar dat valt niet steeds te appreciëren door een peuter, trouwens ook niet met een gillende peuter in dezelfde bus! Gelukkig trok de chauffeur enkel voor mij enkele kiekjes van een krater vanuit zijn open raam. Het lijkt toeristisch, maar het is best leuk hoe de wachten de geothermische activiteit illustreren : ze gooien droge takken in een put en je ziet hoe die takken in brand schieten; ze gooien een emmer water in een buis die tot 13m diep doorloopt, maar dat water verdampt al vrij snel zodat er bovenaan een wolk stoom uitploft; of : het grillen van het eten wordt gerealiseerd op een raster boven een "schoorsteen" die uit de vulkaan komt.

In Zuid-Lanzarote is er nog allerlei ander interessants, zoals de wijnranken die uit het vulkanisch stof groeien en beschermd worden tegen de wind door een muurtje van vulkanisch gesteente, in La Geria. Of de zoutwinningsvlakten van Janubio. Of waar het water allerlei grillige vormen heeft uitgesleten in het vulkanisch kustlandschap in Los Hervideros (de naam heeft zijn oorsprong in het feit dat het water net kokend die grillige vormen weer uitgestuwd wordt!).

Op maandag was Noord-Lanzarote aan de beurt. En quasi alle haltes waren werk van César Manrique! De mirador del Río is een uitkijkpunt over het nauw met La Graciosa, maar alle "architectuur" bevindt zich binnenin een vulkanische rots...en wat die architectuur betreft, "2001 A Space Odyssey" had hier opgenomen kunnen zijn! Surrealistisch! De cueva de los Verdes is een kant van een vulkanische tunnel en hier kun je de lava-variant van stalagtieten zien; aan de andere kant vind je de Jameos del agua : grotten met een verticale ingang waarvan de bodem water bevat. CM heeft hier een volledig compleks rondom gebouwd met een zwembad, huis - waarin een interessant museum over vulkanen gevestigd is - en enkele cafés.

Dit is niet mis, maar onze CM-topper was de cactustuin! Gevestigd in een voormalige steengroeve, vormen niet-verwijderde monolieten een mooi contrast met de vele types cactussen en vetplanten. We sloten de dag af met een bezoekje aan een kasteel - tot museum gerestaureerd door CM - en absoluut onze beste eetervaring op het eiland : moderne, verzorgde en tegelijkertijd locale keuken, en niet eens duur!

Op dinsdag hadden we nog net genoeg tijd om een bodega te bezoeken en dan rumbo naar de luchthaven...een lang weekend is lang, maar wil je alles zien wat er te zien valt hier, is het maar nipjes! We hebben dus een reden om terug te keren!

Het Laatste Uur - maan

2009-05-27T14:49:00.003+02:00

Voor mij heeft deze bijdrage een emotionele betekenis, want zonder de lp van Mecano zou ik geen Spaanse lessen gaan volgen zijn, zou ik in Bradford niet terecht gekomen zijn in het groepje van de Spaanssprekenden en zou ik natuurlijk Gonzalo niet gekend hebben...zeggen dat een groepje dat door hem zo gehaat wordt zo'n grote gevolgen voor z'n persoonlijk leven heeft gehad! KF is het vergeven dat hij niet op de hoogte was van deze "logische" keten ;-)

Dat ik nu in Spanje woon en goed Spaans spreek, heb ik vooral te danken aan de beslissing die ik nam in 1989 om Spaanse lessen te volgen in het CLT in Leuven. Nochtans wou ik oorspronkelijk mijn Duits opkrikken, maar de lp Descanso Dominical van Mecano deed me afwijken van dat scenario…een woordenboek stelt je nl. niet in staat om alles vlotjes te vertalen, vooral met het groot aantal conjunctieven in het Spaans.De hitsingle op dat album Hijo de la luna vertelt over een zigeunerlegende : een vrouw vraagt de maan om hulp om de liefde van een bepaalde man te verkrijgen; in ruil wil de maan het eerstgeboren kind van hun unie. Wanneer de vader ziet dat het kind albino is (en zo denkt hij, nooit van hem kan zijn), vermoordt hij zijn vrouw en laat hij het kind in de natuur achter. De maan krijgt zo haar kind en meent er voor te kunnen zorgen : wanneer het kind blij is, schijnt ze volop (volle maan); wanneer het kind huilt, vormt ze een wieg (eerste-laatste kwartier). Niet erg realistisch, maar wel mooie beeldspraak…

aangepast aan de Spaanse smaak = niet zo pikant

2009-05-27T14:17:00.004+02:00

We wisten op dinsdag dat we 's zaterdags naar Madrid centrum zouden trekken voor een basketwedstrijd (en terloops : Real Madrid won de derde en beslissende wedstrijd tegen Joventut, dus beginnen de halve finales van de play-offs volgende week), dus nog eens proberen om een plaatsje te bemachtigen in Madrids (en Spanje's) meest gekende Indisch restaurant. Als liefhebbers van het Indisch koken dat we in Bradford volop leerden kennen, zijn we steeds op onze hoede wanneer we een Indisch/Pakistaans/Bangladeshi restaurant elders (dan in UK) binnenstappen.

Als "kennismaking" gingen we dus voor het aangenaam geprijsde degustatiemenu : enkele aperitiefjes zoals samosa en onion badji, dan tandoori kippeboutjes met nan, vervolgens drie soorten curry (een lams-rogan josht, eentje met gambas jeenga annapurna en een vegetarische sabzi) met twee soorten gearomatiseerde basmati rijst en uiteindelijk nog een dessert. Onze appreciatie was gematigd positief : de aperitiefjes waren goed zonder meer; het lamsvlees in de rogan josht was van uitermate betere kwaliteit dan de versies die we ervoor mochten proeven, maar de rogan josht hoort pikant te zijn en dat was niet het geval hier; de nan leek meer op een roti (dunner brood, net iets dikker dan de chapati die eerder een pannenkoek is); het dessert was hemels! Over dat dessert dat geïnspireerd leek door Ferran Adrià : een bolletje safraanijs en een bolletje lauwe wortelpudding met pistachenootjes...het leek een reclame voor Mastercard, het was echt the top of the bill van het menu!

Hier komen we terug, voor het dessert én ervoor een vindaloo!

Het Laatste Uur - zon

2009-05-22T18:06:00.003+02:00

Kon deze bijdrage geweerd worden uit het programma? Neen, ik dacht het niet...KF ook niet! ;-)

Enkele mannen uit mijn directe omgeving zijn kaal of kalend. Voor vele mannen in kwestie is dat een serieus probleem : gedurende jaren proberen ze de evolutie van dat “steeds groter wordend voorhoofd” terug te dringen door het gebruik van allerlei lotions…tot ze beseffen dat dat allemaal niets uithaalt en dat ze beter aanvaarden dat ze hun schedel gaan kunnen opblinken in plaats van het haar erop te kammen. De vrouwen van die kalende mannen hebben er doorgaans minder problemen mee en beschouwen het als een sexy iets. De meesterlijke ploeg die John Hiatt’s album Bring the family maakte, herenigde krachten in 1992 voor het helaas kortdurende project Little Village. Zij vonden een passende naam voor mans kale schedel : een solar sex panel! Een persoonlijk zonnepaneel om liefde te genereren…niet mis, hé…welke man gaat er na dit programma nog haar op z’n hoofd houden?

enigszins mislukte wandeling

2009-05-22T17:48:00.004+02:00

Op zondag zouden we een wandeling maken vanuit een dorpje in de buurt van Atienza. De wandeling hadden we uit een gids en we legden 'm Gonzalo's neef Antonio voor. Hij dacht wel dat het een mooi tochtje zou worden, maar zelfs hij had buiten de waard gerekend : sinds de publicatie van de gids was er wat veranderd aan het "reliëf" want zowat halfweg de tocht, hadden we evenwijdig lopende schapenweggetjes moeten volgen... waar nu graan gepland was!

Weg een deel van de wandeling en zonder GPS konden we niets anders dan rechtsomkeer maken. Dan maar naar Atienza en Wim dit stadje tonen dat zijn middeleeuws aspect goed behouden heeft.

De play-offs zijn begonnen!

2009-05-22T17:34:00.004+02:00

Wim zou vorig jaar een basketwedstrijd meemaken, maar het lot wou dat Joventut de finale van de ULEB zou spelen het weekend dat hun wedstrijd tegen en in Madrid gepland was (en Wim hier was) en dus werd de wedstrijd verplaatst. Dit jaar is het toevallig net dezelfde wedstrijd die we wel kunnen gaan zien : Joventut eindigde als 5de en speelt dus de kwartfinale van de play-offs tegen het als 4de geëindigde Real Madrid.

Wim was onder de indruk van het stadium (ook een stierenring, dus cirkelvormige tribune en geen pilaren die je een restricted vue geven) en van de massa (zo'n 15000 man) die hier een wedstrijd kan bijwonen. De match was helaas geen topper : Real realiseerde een walk-over. Volgende keer meer spanning, beloofd!

San Isidro

2009-05-22T17:07:00.004+02:00

Carlos & Nines en dochtertje Julia kleden zich als de echte Madrilenen die ze zijn op de feestdag van Madrids patroonheilige San Isidro...nu Wim hier is, is dit de unieke gelegenheid om met hen af te spreken aan de ermita van de heilige. Een pak chulapos en een groot deel ervan dansen en zingen de typische chotis, en iedereen eet een rosquilla del santo (lista=slim of tonta=dom naargelang er al dan niet suiker aan toegevoegd is) of een of andere typische Madrileense plat met ingewanden- en/of orgaanvlees (vb. gallinejas). Een massa volk woont de mis bij op de pradera.

Wanneer we genoeg hebben van de zon en van de massa, trekken we naar de stierenring van Las Ventas, waar we een corrida bijwonen. En we krijgen waar voor ons geld : de stieren verweren zich goed en een van de toreros kan de stier die hem verwond heeft wel doden, maar moet verstek geven voor zijn tweede stier. ...de risico's van het vak, nietwaar?

tuinen kijken met Wim

2009-05-22T16:27:00.003+02:00

Wim is op bezoek geweest...dit jaar was het niet extreem warm tijdens z'n verblijf hier, op zich is dit al een memorabel feit ;-)

De eerste dag van z'n "vakantie" hier wilde hij naar de Botanische Tuin en het Retiro...OK, wij daarheen! In de Real Jardín Botánico snoven we volop de rozegeur op, ontdekten we piepjonge katjes onder het lover van een soort palm, keurden we de verschillende soorten inheemse druiven die ze er langs een soort promenade geplant hebben en ook zagen we er een iris die de naam Belgian Princess draagt. Ja, ook profiteerde ik volop van de bloeiende bloemen om de dichtbij-functie op m'n camera te testen...

Voor we het Retiro onveilig gingen maken, bezochten we de toch wel erg mooie Maurice De Vlaminck tentoonstelling in CaixaForum, niet alleen met schilderijen, maar ook met ceramiek aan de hand van deze fauvist met Vlaamse roots.

Ik had Wim jaren terug rondgeleid door het Retiro, maar om de een of andere reden herinnerde hij het zich niet meer...toen we bij het cristal palace stonden waar de mannetjeseenden de wijfjes volop lieten afzien (ocharme, ze hadden al een pak veren verloren) kwam de herinnering aan dat eerste bezoek gelukkig terug!

rock 'n roll in z'n essentie!

2009-05-22T13:59:00.006+02:00

Gonzalo kwam aanzetten met een ideetje voor een concert : op 12 mei zou de Jim Jones Revue hier optreden. Ik had nog nooit van de man gehoord, dus zou Gonzalo me overtuigen met de CD. Dat plan was niet echt geslaagd, want het leek me redelijk brute muziek...maar ja, hij wou en zou naar het concert gaan, met mij erbij!

De teloneros begonnen pas wanneer de top act moest starten... dat begon goed (om 's anderendaags uitgeslapen op te staan!), maar het groepje was niet slecht. En dan begonnen Jim en zijn maten eraan : ze hadden stuk voor stuk een tijdje bij de kapper gezeten, want de kapsels varieerden van een straycat-achtige kuif tot een opgekamde coupe op zijn Robert Smith's, maar waarom in hemelsnaam? Na hooguit twee songs waren de kapsels door het zweet en de energie tot een platte boel herleid. Ook de hemden werden in een mum van tijd getransformeerd in natte lappen. Dat allemaal om te zeggen dat het concert een energieke bedoening was, dat het ritme aanstekelijk was, kortom dat het een uur lang genieten was! Mochten Jonathan Ross lookalike Jim & co een langere set gebracht hebben, dan zouden ze erin gebleven zijn, zo simpel is dat! Wow!

Voetbalgekte in Bilbao

2009-05-22T13:42:00.004+02:00

Gonzalo moest een dagje werken in Bilbao, dus reed ik mee en sprak af met een vriendin : al wist ik dat de Copa del Rey-finale twee dagen later zou gespeeld worden, tussen de koningen van de Spaanse beker, nl. Atletic de Bilbao en Barcelona, ik kon niet vermoeden dat de rood-wit vlaggen zo massaal aanwezig zouden zijn in het stadsbeeld! Zelfs aan de Puente Colgante in Portugalete was de vlag van het wereldpatrimonium die normaal de brug siert vervangen door de vlag van Atletic. Ook was er een maquette gebouwd in Playmobil figuurtjes...je zou haast denken dat de zebrapaden voor de gelegenheid in rood-wit geschilderd waren (maar neen, die zijn altijd zo!).

Het Laatste Uur - moeder

2009-05-22T13:37:00.003+02:00

Niet geselecteerd...maar met deze : ontdekken, het repertoire van Maurane!

Als Leuvense ben ik natuurlijk ettelijke keren naar Marktrock geweest. De beste herinneringen heb ik aan de openingsdag van 1987 : de twee groepen die Johan Verminnen voorafgingen lokten weliswaar een mager publiek, maar dat publiek is wel getuige geweest van enkele magische momenten. Eerst trad Clouseau op, met een piepjonge Koen Wauters die bretellen droeg, maar wat erna kwam, was nog stukken beter. Ook van Belgische bodem, maar in Vlaanderen helaas te weinig gekend is Maurane. Ze heeft een stem om U tegen te zeggen, ze swingt, maar kan ook erg intiem overkomen…en haar optredens zijn echte events. Ze rijgt niet zomaar de songs aan elkaar, neen, ze kadert ze in met wat toneel, wat poëzie en een pak humor.
Ze is zelf mama van een dochter aan wie ze haar album Différente opdroeg, maar enkele jaren ervoor had ze al de moeders die volgens haar goud in de stem hebben, in de bloemetjes gezet…gelukkige moederdag dus aan toutes les mamas!

Europa-dag...goed voor een goedkope en verrassende euro-film!

2009-05-22T11:23:00.006+02:00

Vorig jaar ontdekte ik toevallig dat de bioscoop waar we regelmatig naartoe gaan (voornamelijk omdat ze steeds een groot aanbod aan films in V.O. of zonder dubbing hebben) op 9 mei tegen een voordeeltarief (vorig jaar zelfs gratis) een film uit elk land van de Europese Unie toont. De Belgische film laat dikwijls te wensen over (dit jaar was het JCVD...jakkes!), maar het is tof om een film te gaan zien die je anders nooit in de (buitenlandse) bioscoop zou verwachten.

Een Finse film over emigratie naar de Verenigde Staten vorig jaar, dit jaar een Duitse film over hoe een klasproject over autocratie zelf uitmondt in een gevaarlijke situatie. Die Welle heette de film en al was dat project m.i. enigszins onrealistisch voorgesteld, de vertolkingen waren puik én is het niet alleen al de moeite om even stil te staan bij het onderwerp van de film?

Volgend jaar zijn we weer van de partij!

Kuifje compleet

2009-05-07T00:10:00.003+02:00

Voor mijn verjaardag schonken mijn broer en zijn gezin me de complete Kuifje in speciale uitgave...ik heb dus alle verhalen opnieuw gelezen, sommige verhalen (alfa-kunst) voor de eerste keer "ontcijferd" en zelfs al las ik alles nu meteen nog een keer, ik zou weer letten op nieuwe aspecten van dit rijke oeuvre. Wat een plezier...

Final four Euroligue

2009-05-06T13:13:00.003+02:00

De vorige jaren was de final four, vooral de finaledag dan, dikwijls ontgoochelend. Dat was dit jaar gelukkig niet het geval : de halve finales waren stuk voor stuk interessante wedstrijden die spannend waren tot de laatste seconde; de finale leek een bepaalde richting uit te gaan, maar bood tot de laatste seconde van het laatste kwart mogelijkheden tot een beslissende wending.

Maar Ettore Messina, de coach van CSKA kan nu "à la Federer" in tranen uitbarsten en zeggen dat aan het einde Zeljko Obradovic (de laatste jaren coach van Panathinaikos) altijd zegeviert. Het is ondertussen al zijn zevende Euroligue-titel! Proficiat!

Uitje naar El Pardo

2009-05-06T12:59:00.004+02:00

We hadden het al zo lang gepland, maar eindelijk is het ervan gekomen : we hebben gewandeld in het Pardo. Eerst een korte verkenning van de tuinen van het paleis la Quinta (met mooie waterpartijen en een paarse regen in volle bloei en dus geurexplosie!), dan een wandeling op een soort jaagpad langs de Manzanares. Het was prachtig weer : elk stukje tot dan toe niet-geëxposeerd vel was serieus rood na de wandeling en overal waren families aan het picknicken. Dat is een ideetje voor wanneer vrienden op bezoek komen...

lp-inventaris

2009-05-06T12:23:00.005+02:00

Onze eerste versie van het lp-inventaris is af!

Amai, wat 'n werk...gedurende ruim twee jaar besteedde ik menig vrij moment aan het trekken van foto's van de hoezen, aan het knippen van diezelfde foto's, aan het opzoeken van gegevens over die lps (jaar, editie,...)...en Gonzalo ordent die lps dan in de stilaan overvolle muziekkamer. Helaas koopt die er ook meer dan we aankunnen in die muziekkamer en zal dat inventaris vlug moeten bijgewerkt worden...

De volgende gegevens zijn dus voorlopig : 7213 foto's voor zo'n 3600 lps; de letters S en B hebben de meeste entrées (zo'n 350 lps elk) en de letter M behaalde brons; de letter X heeft geen enkele entrée, gevolgd door de letter Z (al wel met 20 lps).

Het Laatste Uur - dokter dokter

2009-05-06T12:04:00.005+02:00

De song verdiende het nochtans om opgenomen te worden, maar ja... mij maakt het niet uit : ik heb een prachtige herinnering aan het concert én wanneer ik Remedy hoor, gaat er steeds een warmteflits door m'n lijf!

Eind jaren '90 zag ik The Black Crowes live in het voorprogramma van Aerosmith. Die laatsten konden me slechts zelden bekoren tijdens dat concert, The Black Crowes des te meer. Hun southern bluesrock, zoals mijn vriend hun muziek definieert, is zo aanstekelijk dat je een week niets anders meer neuriet. Na enkel jaren van split-up, soloprojecten en groepswisselingen staan ze er weer, misschien dankzij hun Remedy...wanneer ik me slecht of zwakjes voel, werkt het in ieder geval!

keuken...ilsje!

2009-05-06T11:55:00.004+02:00

De asperges zijn er weer, maar eigenlijk is dat gewoon een smoesje om gezellig te koken...en het inspireert Gonzalo blijkbaar om de gekste snoeten te trekken! Of is dat enkel camera-aversie?

salty dog

2009-05-06T11:42:00.004+02:00

...zou het cocktailseizoen van start zijn gegaan? Voor mij was de salty dog een beetje té zout, maar Gonzalo kon 'm appreciëren...al lijkt dat wel even anders op de foto!

día del libro...

2009-04-24T12:02:00.004+02:00

...en in Madrid wordt dat Noche del libro! Wereldboekendag mag dan wel zo'n 10 jaar geleden vastgelegd zijn op 23 april, omdat twee van de grootste schrijvers (Shakespeare en Cervantes) zogezegd op dezelfde dag in 1616 gestorven zijn; in Spanje wordt het boek op 23/4 al sinds 1930 in de kijker gezet. Vooral in Barcelona is dat een topper, omdat 23/4 ook San Jordi, of het feest van de patroonheilige is. Er wordt dan typisch een roos geschonken bij elk aangekocht boek.

Terug naar Madrid, terug naar gisteren...was dat nu een foutieve indruk van me, dat er minder volk met tasjes van boekhandels rondliep dan de vorige jaren op 23 april? Een ding is zeker : er wordt geadverteerd dat de deelnemende boekhandels open blijven tot middernacht (op de officiële programmaposter zelfs tot 1am), maar bij drie boekhandels stonden we mooi voor een gesloten deur omstreeks 10pm. Terwijl ik vorig jaar bij een van deze drie pas om iets voor 11pm mijn aankopen beëindigde...dit jaar dus geen wandel- of natuurgidsen met 10% korting.

Ook geen voorlezen uit el Quijote...een uur wachten om vijf minuutjes te kunnen lezen is wel wat veel! Volgend jaar reserveren we onze leesbeurt een week vooraf en een vrijdagavond is sowieso handiger. Wel gingen we een kijkje nemen op de azotea van het Círculo de Bellas Artes (waar de doorlopende lezing van el Quijote elk jaar op 23/4 plaatsvindt)...wow, je voelt je de heer en meester van Madrid, én wat 'n vergezichten!

Met Gonzalo liepen we nog langs enkele boekhandels waar we nog nooit geweest waren en Gonzalo kocht daar enkele (dure) boeken die hij nog niet in andere boekhandels gezien had : al bij al een positieve avond. En nu maar lezen (want ik betrap me erop dat ik nog altijd veel meer boeken koop dan ik kan gelezen krijgen)!

Het Laatste Uur - treinen

2009-04-21T16:54:00.005+02:00

Hoewel KF de originele versie van Train kept a rollin' door Tiny Bradshaw beter vindt dan die van Aerosmith, heeft hij toch ruimte gelaten voor mijn keuze in de aflevering van 19/4 (met reden, volgens mij...'t is een van die covers die veel meer "schwung" heeft dan het origineel!).

Hebben jullie dat ook, dat je na een treinrit nog úren de rollende beweging van de trein in je lijf voelt? Vroeger, toen ik nog in Zuidwest-Frankrijk woonde, nam ik geregeld de nachttrein naar Parijs of vanaf de Franse grens naar Madrid...volgens mij beslist de beste wijze om grote afstanden te overbruggen en erg conviviaal : 's avonds nog kunnen eten met vrienden en 's ochtends fris op je werk, 800km verderop...geweldig, toch? ...Alleen die after-trein-beweging, hé, want de Train kept a rollin' ...all night long ! Vele rockers hebben dit nummer vertolkt : Led Zeppelin gebruikte het in de beginjaren dikwijls als showopener, maar nam het nooit op in de studio; Aerosmith deed dit wel, én hoe!

...of op resto : bacalao in al zijn vormen!

2009-04-21T16:43:00.008+02:00

Eindelijk het Portugees restaurant aan het andere eind van Sanse uitgeprobeerd, én 't was niet mis! Wel veel, en voor velen waarschijnlijk (te-)veel bacalao, maar ja, de Portugezen kunnen er wat van om droogvis klaar te maken! Voor herhaling vatbaar!

Thuis een hapje eten ...

2009-04-21T16:10:00.004+02:00

Wanneer het weer ons allemaal wat vrolijker maakt, dan besteed ik graag tijd in de keuken, om al die lekkere zomerse recepten uit te proberen, of om zomaar wat spulletjes bijeen te zwieren.

Dit laatste was het geval met de salade die ik klaarmaakte bij de navajas (=scheermesjes); het eerste gold bij het bereiden van een pasta met asperges, erwten, sla en jamón de Teruel(tja, ik volg de recepten niet altijd naar de letter!)...

Het Laatste Uur - rood

2009-04-21T11:52:00.004+02:00

De "discutabele gronden" waarop Koen Fillet mijn bijdrage voor de paasuitzending geschrapt heeft, zijn (dixit KF himself) : "wat vind ik dit een lelijk nummer...zelfs als ik mijn best doe!" Wat niet wegneemt dat het voorgestelde nummer een echte treffer is bij het thema "rood".

Rood is een kleur die we associëren met hevige emoties, zoals woede of passie. Die hevige emoties heb ik helemaal niet nodig om m'n wangen te doen blozen; een beetje natuurelement als wind of zon is voldoende om m'n gezicht in één van de talloze scharkeringen van rood te kleuren. Een rood aangelopen (en eigenlijk ook een beetje angstaanjagend) gelaat tref je aan op de lpcover van In the court of the crimson king, het eerste meesterwerk van progrockgroep King Crimson. De groepsnaam bevat het aan het karmijnrood verwante crimson, de echte ode aan de kleur rood brachten ze enkele jaren later met Red. Bij de titeltrack is het genieten geblazen voor de progressive rockfans zoals ik.

Semana santa tussen de olijfbomen

2009-04-20T18:27:00.005+02:00

Dit jaar liepen we net een trip naar Asturias mis, maar niet getreurd : we hadden de indruk dat er met de krisis minder gereisd werd tijdens semana santa, of tenminste werden er tot de laatste week hotelkamers aangeboden. Soit, we hadden dus snel plan B georganiseerd : we gingen naar het Parque Natural Sierra de Cazorla, Segura y las Villas!

En het bleek een voltreffer. Niet alleen hadden we veel zachter weer tussen de olijfbomen in de provincie Jaén dan in het noorden van het land (lees : we werden niet gedwongen binnen te blijven of doorweekt te worden), we stootten ook op een erg interessante aanbieding om voor 40€ per dag en per persoon kamer + ontbijt + (erg lekkere) avondmaal te genieten in een nieuw hotel rural aan de rand van het Embalse de la Bolera in het P.N.

We vertrokken op witte donderdag, konden gelukkig de grootste files vermijden en we stopten in Valdepeñas, gekend voor de gefermenteerde druivensappen, voor een typische maaltijd uit La Mancha (met migas=broodkruim gebakken met stukjes spek, pens...). Aangezien we geen verplichting hadden op een bepaald uur in het hotel te zijn, namen we de tijd om via landelijke wegen Andalousië en de provincie Jaén binnen te rijden. Meteen is duidelijk dat Jaén werelds grootste olijfgaard is, terwijl we net in werelds grootste wijngaard (La Mancha) waren... De landschappen zijn erg mooi : de groene stippen van de olijfbomen op rode en/of gebroken witte fond van de hellingen, met hoge bergen (waaronder de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada) op de achtergrond en af en toe een grote plas water die de groene kleur breekt.

Op goede vrijdag trokken we naar Úbeda voor de typische paasprocessies en ontdekten we pittoreske dorpjes in de Sierra Mágina (Bedmar, Jódar) of ten noorden van de "renaissance-as" (ook wereldpatrimonium) Baeza-Úbeda, nl. Sabiote. De drie dorpen volgen de kennelijk gebruikelijke opbouw van dorpskernen in deze streek : bovenop een berg wordt een kasteel gebouwd met enkele omwallingen. Binnen de verschillende omwallingen komen huizen van verschillende groepen van de bevolking, de armsten doorgaans het dichtst bij het kasteel. Al deze huizen worden witgekalkt en zo lijken ze vanop een afstand allemaal op elkaar. De Moren hebben hun bijdrage geleverd aan al deze kastelen en waren ook verantwoordelijk voor vele technische snufjes in de in deze streken in zwang zijnde op de olijfteelt gerichte nijverheid.

Stille zaterdag was het weer nog te labiel voor een langere wandeling, dus trokken we naar Cazorla en zusterdorpje (op nauwelijks 2km) La Iruela, allebei opgebouwd volgens zelfde principe als de bezochte dorpen van vrijdag. We reden ook een eind door het P.N., o.a. op zoek naar de Parador die gebouwd is naast een voormalig jachtpaviljoen. Toen het daar begon te hagelen, begonnen we aan de terugkeer naar het hotel, want al is de afstand betrekkelijk klein in km (zo'n 70), je rijdt al gauw anderhalf uur op een bochtig parcours met enkele passages door dorpen waar iedereen niets liever doet dan de weg te blokkeren (een babbel in het midden van de straat; even dingen inladen op de rijweg, terwijl er even verder parkeerplaats is). Maar ja, in vergelijking met een bochtige bergweg waarop je na een blinde bocht geconfronteerd wordt met een autobus (Benidorm-Murcia-Jaén) - wat we die morgen meemaakten - of oog in oog staat met een toro (kan ook wel een koe geweest zijn, ik zag enkel de kop met de hoorns) - wat ons de volgende dag zou voorvallen - is dat een fait divers.

Op paaszondag hadden we eindelijk een open, blauwe hemel, al sneeuwde het 's morgens een ietsiepietsie. We reden langs de oostelijke kant (via de provincie Granada) naar de Sierra de Segura en passeerden enkele grote waterreservoirs. Op sommige momenten waanden we ons in the middle of nowhere : geen huis ontsierde het landschap hier. De wandeling leidde ons naar de top in dit deel van het P.N., el Yelmo. De wandeling omhoog liep langs een aardenweg, naar beneden volgden we het pad van een Pequeño Recorrido dat de berg in een min-of-meer rechte lijn afloopt. Hoewel we regelmatig stopten voor een fotosessie en ook helemaal boven pauzeerden we even (met een tube compôte), we maalden de excursie af in de helft van de aangegeven tijd in de wandelgids. We hadden dus nog tijd genoeg om het erg pittoreske Segura de la Sierra te verkennen en het kasteel daar te bezoeken. Dit kasteel is volledig gerestaureerd en er is een soort thema-park ingericht...geef ons gewoon maar de geschiedenis en de vergezichten vanaf de torre de homenaje! Nog voor 7pm reden we van dit meest noordelijk punt van het P.N. naar zowat het meest zuidelijk punt van het P.N. : we hadden 3.5 uur nodig voor de 150km! Ik (=chauffeur op bergwegen omdat ik als passagier beslist wagenziek zou worden) was dus ontzettend moe bij de terugkeer in het hotel; gelukkig eten Spanjaarden laat!

Paasmaandag is hier geen feestdag en dat was duidelijk bij het opstaan : we waren de enige gasten in het hotel. Na het uitchecken reden we naar het startpunt van een korte wandeling in de Sierra de Pozo in het deel van het P.N. waar we logeerden. We wisten dat de toegangsweg onderbroken was tussen km-paaltjes 22 en 23, net waar de wandeling naar de top Cañadas zou beginnen. Na zowat 40' manoevreren tussen rotsbrokken op deze aardenweg kwamen we op de plek aan om vast te stellen dat hier alles onder een sneeuw- en/of ijslaagje zat. Ga dan maar eens een pad volgen...wij dus rechtsomkeer gemaakt! We kochten verse groenten en fruit op een dorpsmarktje en reden dan door enkele voorheen bezochte dorpjes op zoek naar een plek om te lunchen. In Sabiote was het raak : in het tot hotel-restaurant gerestaureerd paleis nabij de kerk stelde de gastheer ons allerlei locale lekkernijen voor die we wel zagen zitten, beginnend met een soort pikante pompoenpâté en eindigend met olijfolie-ijs...mmm. Meteen ook het einde van onze paasvakantie, want erna volgde de vlotte reis terug naar Sanse.

Het Laatste Uur - geld

2009-04-20T18:06:00.005+02:00

Voor de aflevering van 5/4 was het weer raak.

In tijden van krisis lijkt het soms alsof geld het belangrijkste goedje ter wereld is. Nochtans blijkt ook dit geld niet altijd zo waardevast - vraag het maar aan de aandeelhouders van Fortis en consoorten - en wat erger is : je kunt het niet meenemen in een al dan niet volgend leven. In de middeleeuwen werden er al teksten over geschreven. Een groep als Kadril vond volop inspiratie in zulke middeleeuwse teksten : het Bedelaarslied vertelt hoe de zorgen door geld te vermijden... vivat den bedelzak!

Het Europees avontuur is voorbij!

2009-04-17T19:17:00.004+02:00

De kwartfinales hebben niet het verhoopte ticket voor de Final Four opgeleverd voor Real Madrid. Ze hebben het nochtans beter gedaan dan ik gedacht had, i.e. ze hebben in Athene tweemaal nipt verloren, terwijl ze de tweede uitwedstrijd niet enkel Olympiakos, maar ook de scheidsrechters tegen hadden; thuis wonnen ze duidelijk de derde wedstrijd en in de vierde ging het ook die kant uit, ware het niet dat Olympiakosspelers zoals pivot Bourousis erin geloofden tot op het einde, dat ze gewoon zijn veel harder te spelen dan in ACB gedoogd wordt en dat dat in deze wedstrijd door de vingers gezien werd.

Jammer natuurlijk, maar wij hebben ons abonnement volop benut, hebben bij wijlen mooi basket gezien en kijken uit naar de TV-transmissie van de Final Four in Berlijn het eerste weekend van mei.

Wat 'n stem!

2009-04-17T14:12:00.005+02:00

Ainhoa Arteta is zo'n soprano die ik al heel lang eens bezig wil horen en zien...en voilà, Gonzalo's neef deed ons tickets cado voor een recital van haar, begeleid door piano. Ze toonde dat ze niet enkel mooi kan zingen, maar dat ze tevens kan acteren en dat ze gevoel voor humor én sentiment heeft! Het eerste deel was hoofdzakelijk werk van Zuidamerikaanse compositoren, al dan niet met tekst van bekende poëten; het tweede deel, natuurlijk gepresenteerd in een andere fantastische tenue, was Spaans en zarzuela getint. Sommige liedjes waren zo ontroerend mooi gebracht...ik ben nog onder de indruk!

Het Laatste Uur - Nummer 1

2009-04-17T13:39:00.005+02:00

Ditmaal (aflevering van 22/3/'09) geen selectie, maar ja...misschien had ik het toch een beetje teveel over nummer 2! En we weten ondertussen dat "te"-veel niet goed is!

In een aflevering over het nummer 1 stel ik een song voor die "Be my number two" heet... niet direct zo evident, of toch?

Degene die ooit de bons kreeg van zijn of haar geliefde "number one" weet dat Joe Jackson het zo passend verwoordde :

Won't you be my number two, me and number one are through!

Vast in het ijs!

2009-04-17T13:06:00.005+02:00

Op de laatste dag dat de expo liep in Madrid zijn we er geraakt...en gelukkig maar! Het verhaal over de expeditie van Sir Ernest Shackleton naar Antarctica die zou beginnen in 1914 en pas twee jaar later zou eindigen, is al indrukwekkend op zich; de foto's die expeditielid Frank Hurley trok tijdens de reis, vervolgens kon redden uit het in het ijs vastgelopen schip en ten slotte kon tonen aan de rest van de wereld maken de indruk nog groter. Niet enkel tonen ze de condities van een tegenwoordig nog steeds extreme tocht, ze zijn ook van een technische perfectie die bijna een eeuw na datum nog geldt. Kortom : wow!

pintxos & cubata

2009-04-17T12:41:00.004+02:00

Op 19 maart is het San Jose en terzelfdertijd vaderdag in Spanje. Dit jaar werd de dag tevens in Madrid als feestdag gevierd (afhankelijk van het samenvallen van officiële feestdagen met een zondag tijdens de rest van het jaar). Wij trokken dus naar Baskenland om Gonzalo's vader eens op zijn feestdag zelf in de bloemetjes (of in Eugenio's geval : in de boeken) te zetten.

We liepen ook langs de postzegel- en muntencollectorshop in hartje Bilbao voor onze jaargang 2008 van de Spaanse postzegels : dit jaar geen extra velletje met de nationale basketploeg, wel met de voetballers.

Een mooie gelegenheid om met Eugenio enkele pintxos te eten in de mooie cafés in de siete calles (zo heet het historisch centrum van Bilbao). In Portugalete zelf namen we hem mee naar de bar in de buurt waar we steeds aparte rums kunnen proeven, maar de cubata namen we met een minder "exotische" (lees : eentje die je niet verkwanseld door 'm in een combinado te drinken) rum...mmm!

Het Laatste Uur - Thuis

2009-04-17T10:45:00.006+02:00

Ook weer aanvaard (voor de aflevering van 15/3/'09) :

Mijn grootvader placht te zeggen dat alle woorden met "te" slecht waren, behalve twee dan : te-vreden en t(e)-huis. Niet alle talen kunnen dit laatste begrip samenvatten in een kort woord, maar wat betekent "thuis" eigenlijk? Voor sommige zangers is het waar ze hun hoed neerleggen, ik verkies de uitleg van The Scene...

Ik kom terug, altijd terug...

Ik heb je lief en ik kom thuis.

verjaardagsweekend in Galicia

2009-04-16T17:16:00.003+02:00

Op zaterdagmorgen vlogen we (alles stipt, voor eens) naar Vigo, daar pikten we de huurauto op waarmee we drie dagen voorheen ongekende hoekjes (althans voor mij) zouden ontdekken. Matilde's restaurantje in het centrum van Vigo was helaas gesloten...ze is dan toch met pensioen gegaan (jammer, die lekkere empanada van zamburiñas gaan we nu moeten missen, zucht!). Dan maar meteen richting Ourense. We stoppen in Ribadavia voor lunch in een typische comedor, inclusief de manshoge frigo die in de hoek staat te zoemen. De niet-misse Ribeiro tinto casero vergezelde de pulpo en kleine palingetjes. In Ourense rijden we meteen naar de parking van het hotel waar we gereserveerd hadden. 't Was een korte nacht, dus een siesta komt gelegen...zelfs voor mij! Erna wandelen we door het mooie historische centrum van Ourense en we lopen binnen in enkele bars voor een Estrella de Galicia (voor mij het beste Spaanse pilsje)waarbij we telkens een tapa krijgen aangeboden. In het restaurant even later genieten we van zamburiñas en navajas a la plancha...heerlijk!

Op zondag maken we eerst nog een tochtje door het stadscentrum om dan naar de zone van de termae af te zakken, met een korte stop aan de middeleeuwse brug onderweg. Op een strook van een 3-4km langs de oevers van de Miño zijn er twee betalende en een 5tal gratis plekken met thermische bronnen. Wij laten de auto achter aan de Termas van Chavasqueira en stappen naar het andere einde, naar de Termas de Outariz. Daar betalen we 5€ om gedurende bijna 2uur te genieten...we krijgen er ook een kleurtje van : zo midden maart is de zon goed van de partij! Met het toeristisch treintje terug naar de auto en dan nog een laatste bezoek aan het centrum van Ourense : een kijkje in de kathedraal (met een fantastisch gotisch polychroom portaal van het Paradijs). De meeste cafés sluiten blijkbaar op zondag, dus maar meteen doorrijden naar onze verblijfplaats van vanavond, nl. de Parador van Verín. We rijden door de wjnregio Monterrei, met het kasteel van Monterrei dat zijn naam gaf aan de wijnzone aan de overkant van de weg van de Parador.

Op maandagmorgen beginnen we de dag met een wandeling naar het kasteel...dat is gesloten tot nader order, maar het dorpje aan de voet van het kasteel is zelfs zo de moeite. We beginnen aan de terugweg naar de luchthaven en stoppen 's middags in Allariz, een ander pittoresk dorp. Er is markt, die tweemaal per maand plaatsvindt op de eerste en de 15de van de maand en blijkbaar op de eerstvolgende weekdag wanneer die op een weekend vallen, zoals nu. Afgezien van de gebruikelijke fruit-en groentenkramen hebben ze hier ook een ambulante bar en eettent! De vrouwen koken pulpo in grote potten buiten de kramen, de mannen dienen drank en brood op...en wij zoeken een plaatsje in de tent om de echte pulpo a feira (octopus van de kermis) te eten : zalig! Erna maken we een wandeling door de steile straten van het dorp en dalen af naar de vroegere leerlooierij aan de oevers van de rivier. We hebben nog genoeg tijd om naar een dorpje in de buurt af te zakken : Santa Mariña de Augas Santas heeft een mooie kerk, die nu in de steigers staat, en een barokke bron.

't Is mooi geweest...was het een zonneslag die aan de oorsprong lag van de maagperikelen tijdens en na de vlucht terug en van de koortsblaasjes op de bovenlip die zich de volgende morgen manifesteerden? Gelukkig was het weekend zelf geslaagd!

Verjaardagsfeestje...

2009-04-16T16:37:00.005+02:00

Het is weer een tijdje geleden dat ik nog geschreven heb op deze blog, daarom enkele kortere berichtjes nu... dit is alvast de bedoeling!

De vrijdag na mijn verjaardag, de vooravond van een lang (verjaardags)weekend in Galicië, hadden we twee bevriende echtparen uitgenodigd voor een etentje. Zoals de gewoonte is met etentjes die ik in Madrid geef voor Spanjaarden, komen er soms voor hen wel "rare" voedingswaren op tafel. Sinds kort geen vis meer op het menu wanneer Antonio erbij is, want die heeft anisakis. Dus maar gepuurd in lekkere winterse recepten : pompoencrème opgediend met geroosterde pompoenpitten, sour creme en pompoenolie; courgettenstoemp; witlof-hamrolletjes in kaassaus; omelet met basilicum, zongedroogde tomaten en parmegiano; habitas met jamón ibérico...het werd goed gesmaakt. Een verse fruitsla achteraf en een espresso (althans voor Gonzalo en mezelf) met een digestiefje...what else?

Het Laatste Uur - slecht weer

2009-03-11T11:50:00.004+01:00

Een originele inzending, me dunkt...én goedgekeurd!

Koen, hoezo een aflevering van Het Laatste Uur met als thema "slecht weer" op 8 maart? Nu kan je de hulp inroepen van allerlei spreekwoorden, ik blijf bij mijn punt! ik verjaar namelijk op 8 maart en zodoende kan ik je verzekeren dat het eerste echte mooie weer steeds omstreeks m'n verjaardag komt. let wel : wanneer ik zeg "mooi weer", denk ik in de eerste plaats aan het zonnetje dat zich voor de eerste keer in het jaar toont. Nu zeg je wellicht "maar 't is nog goed koud"...maar Koen, als "Leuvenés" weet ik dat Big Bill het bij het rechte eind heeft, wanneer hij beweert "tes kaa van september tot in maa"!

40!!!

2009-03-11T11:37:00.004+01:00

Onzils is er nu 40!

Geen uitbundig feest, maar intens genieten gedurende twee weekends : het eerste met zonnig en warm weer, enkele lekkere eigenbereide maaltijden, enkele speciale wijnen uit Pilars wijnwinkel, een live basketbalwedstrijd, een restootje - Peruviaans voor de gelegenheid - én natuurlijk een stevige portie telefoontjes, mailtjes, smsjes, kaartjes en cadootjes. Merciekes!

Axel Hervelle : altijd en overal in actie (MVP van de speeldag) – Tomas Van Den Spiegel : heer en meester onder de ring!

2009-03-11T11:12:00.005+01:00

Real Madrid - Joventut was een wedstrijd die we niet konden missen, zeker nadat Real Madrid in de heenronde drie kwarten lang achterna galopte, om in het laatste kwart een vernietigende parcial van 30-10 ofzo te plaatsen en alsnog te winnen.

Hoewel wonderkid Ricky Rubio nu wel speelde, stelde de wedstrijd toch enigszins teleur, vooral voor het weinige verweer van de verdinegros uit Badalona. Zo hadden de pivots van Real Madrid vrij spel, bij relatieve "afwezigheid" van Felipe Reyes vooral ter glorie van de Belgen. Tomas Van Den Spiegel toonde zich voor de eerste keer als "blok" in de verdediging, maar Axel Hervelle deed nog veel meer : springen voor elke rebound, passeren naar de enkele man in fastbreak, triples schieten, fouten uitlokken... zijn computer-waardering kwam uit op 36, maar degenen die hem in actie zagen, zagen vooral een complete speler die overal zijn mannetje stond. Eindelijk...want dit seizoen hadden we Axel zo nog niet gezien, en na de vorige seizoenen verwachtten we dat toch. Hopelijk is hij nu vertrokken...

Eventjes terug...of toch niet?

2009-03-03T17:04:00.005+01:00

Een weekend in België is snel voorbij. Dat weten we al lang, maar telkens wordt dat nog maar eens bevestigd. Ditmaal kwamen we op donderdagavond toe en vertrokken we terug op zondag. En in die niet eens 72h :
*hebben we genoten van ons typisch winkel-wandelcircuit in het centrum van Leuven (koffietje drinken bij Koffie Onan, snuisteren in de tweedehandsplatenbakken bij Sax Records, langs de markt in de Brusselsestraat, even binnenwippen in Inno en Fnac, langs Tweebronnen en niet te vergeten een biertje in één van de cafés), nog toffer door de vrijdagsmarkt (normaliter gaan we op zaterdag);
*hebben we een bongobon voor een hotelovernachting opgebruikt in Eindhoven, hebben we er volop toffe cafés en winkels verkend (op vrijdagavond is het koopavond en zijn vele winkels in het centrum open tot 9pm);
*hebben we de kasteelbrouwerij De Dool bezocht samen met goede vriend Wim;
*hebben we gezellig gepraat en gegeten bij OnzeJan thuis, en zelfs 2/3 van de kinderen gezien;
*hebben we nieuwe jeans kunnen kopen in D'Store, voor mij dé winkel voor sportieve mensen met nogal wat eisen ;-)
*hebben we ook Heverlee markt onveilig kunnen maken;
*hebben we met Onsma & Onzepa lekkere mosselen gegeten...
amai, van zo'n lijstje ben zelfs ik onder de indruk : meer hoeft dat echt niet te zijn!

Het Laatste Uur - ogen

2009-02-23T18:33:00.004+01:00

Ik vermoed dat de meesten onder ons de song Eye of the tiger van Survivor associëren met boksen, omdat het zowat de bekendste tune van de Rocky soundtrack is. Wel, ik niet!

En, hoewel ik de song niet echt geweldig vind, luister ik tenminste eenmaal om de twee weken naar de intro ervan. Hoezo? Even uitleggen... als abonnee van Real Madrid Baloncesto, ofwel de basketbalsectie van Real Madrid, ga ik elke andere week naar een thuiswedstrijd van Axel Hervelle, Tomas Van Den Spiegel & co en de spelers worden voorgesteld aan het publiek op de tonen van de intro van Eye of the tiger. Geen wonder dus dat de supportersclub zichzelf Los ojos del tigre heeft genoemd!

Copa del Rey basket 2009

2009-02-23T18:09:00.005+01:00

De bekerfestiviteiten zijn weer voorbij in Spanje...hoewel het me lijkt dat de arena (Palacio de los Deportes in Madrid) niet uitverkocht was (wat wil je : de meeste wedstrijden rechtstreeks op TV, terwijl de tickets vrij duur waren, alleszins een pak duurder dan een 7tal jaar terug wanneer wij het tornooi bijwoonden), is het op sportief vlak een waar feest geweest.

De finale (Unicaja - Tau) was waarschijnlijk een van de spannendste, meest hoogstaande wedstrijden (mét een verlenging) uit de geschiedenis van de Copa, maar ook andere wedstrijden in de loop van dit tornooi waren de moeite waard. Real Madrid - Barcelona (de voetbalploegen) en Estudiantes - Joventut (de basketkweekvijvers) zijn allebei "klassiekers" en in deze Copa del Rey interessante kwartfinales. De halve finales toonden misschien minder mooi basket, maar het verweer van de thuisploeg, Estudiantes (eerder in de onderste helft van de Liga ACB en dus deelnemer als thuisploeg en niet als 1 van de 8 best geplaatste ploegen na de eerste ronde van de Liga) is op zich al een interessant gegeven. Nog een interessant gegeven : er wordt beweerd dat de titelverdediger zichzelf niet opvolgt (OK), dat de leider nooit het tornooi wint...wel, dit jaar heeft de leider=Tau wel de titel behaald, en verdiend, als je 't mij vraagt (gezien over de duur van het tornooi)!

Pata negra en besneeuwde hellingen

2009-02-23T17:09:00.004+01:00

Na een erg geslaagd weekend in Fuentes de Béjar drie weken terug gingen we dit weekend voor meer...vooral van skiën, want ski's, botten en kleding inpakken is niet meteen mijn lievelingsbezigheid, zeker niet wanneer je er geen gebruik van maakt!

Op vrijdagavond reden we naar onze casa rural, lieten er onze spullen achter in een andere kamer dan de vorige keer (met alweer een erg mooie én verschillende tegelvloer) en dan een drankje in de lokale bar, gevolgd door alweer een schitterende maaltijd in onze "ontdekking" in Guijuelo. De ober herkende ons, herinnerde zich zelfs wat we toen gegeten hadden en stelde ons andere specialiteiten voor, die ons weer goed konden smaken!

Zaterdagmorgen, weliswaar met een erg zenuwachtige Gonzalo, vroeg op, ontbijten en naar La Covatilla. Ditmaal geen winters weer op de weg ernaartoe, maar zelfs zo toch wel file om te kunnen parkeren, stel je voor. En file aan de loketten voor de forfait. En file voor de liften (als je zo kunt noemen) op het gedeelte voor de beginners (om Gonzalo wat vertrouwen te geven en hem weer te tonen hoe het moet). Maar gelukkig geen file in het gedeelte boven waar je aan de uitgang van de telesilla een andere teleski kunt nemen om enkele blauwe en rode pistes te volgen terug. Ik heb de blauwe pistes gecontroleerd, ook de blauwe terug naar het benedenniveau, om zeker te zijn dat Gonzalo het zou aankunnen...om dan met hem naar boven te versassen. Nu was er ook file voor de telesilla! Geen lunchpauze voor ons, maar "genieten" tot half 5pm...nu ja, ik had niet gerekend op het feit dat Gonzalo ondertussen al serieus vermoeid was en na twee valpartijen (waarbij hij me telkens ook op de grond kreeg) moest ik 'm wel grondig motiveren om nog een afdaling te maken. Ik kon nog juist de lange afdaling op een rode piste maken voor ik hem dan naar beneden vergezelde/motiveerde...maar het was goed geweest! Nog een verdiende pint in Béjar - waar de carnavalsfestiviteiten net begonnen - en dan naar de casa rural voor een welverdiende douche. Nog wat stretching en een koudwaterdouche van de kuiten om stijve spieren te vermijden (Gonzalo begon nu al te zeuren dat het niet eerlijk was : hij had alles gegeven en nu deed z'n volledig lichaam pijn, terwijl ik geen moeite had moeten doen tijdens de dag...soit) en weer een lekkere maaltijd (gebaseerd op pata negra-producten) in de casa rural.

Zondag dan...geen ski, want Gonzalo heeft vannacht serieus wat afgezweet (met koorts) en nu heeft hij nood aan paracetamol. Wel pata negra : boodschapjes in Guijuelo! Terug naar Madrid via Puente del Congosto (een mooi dorpje met kasteel en middeleeuwse brug) en door de Sierra de Gredos over de Peña Negra bergpas (1909m)...net op tijd thuis voor de finale van de Copa del Rey basket (meer in een andere post).

El diablo

2009-02-16T15:26:00.003+01:00

Met driekoningen kreeg ik een speciaal cado, nl. een boek met cocktailrecepten. Gonzalo maakt een opperbeste cuba libre, maar ik mag me vanaf nu uitleven met andere cocktails. Mijn eerste keuze viel op "el diablo", blijkbaar een van de recepten toegeschreven aan de barman Trader Vic. Het recept dateert van 1946, maar wij vonden dat het ook nu nog best lekker is.

Je gebruikt per glas 4.5cl witte tequila, 1.5cl superieure cassis (ik gebruik Védrenne), 12cl ginger ale, 2 partjes limoen en 4à5 ijsblokjes. Niets is minder eenvoudig : je "plet" de limoenpartjes met een stamper, je vult een longdrinkglas voor 2/3 met ijs, giet alles bij elkaar in het glas en roert alles nog eens om...klaar is kees!

Wat een basketbalweekend!!!

2009-02-16T14:46:00.004+01:00

Terwijl vele ogen (van basketballiefhebbers wel te verstaan) dit weekend richting Phoenix keken voor het jaarlijkse NBA festijn akrobatisch basketball showtime (ik moet eerlijk toegeven dat ik de rookies game, de dunk competitie en de Allstars game opgenomen heb, maar dat ik geen geld zou geven aan dit gechoreografeerde pseudo-basketball event, want ik vind er niets authentieks aan), zat ik live te genieten van Real Madrid-Tau en keek erna nog eens naar bepaalde passages op video.

Over authenticiteit gesproken : Tau is de onbetwiste leider in de Spaanse Liga ACB, verloor slechts een enkele keer dit seizoen, maar had steeds met duidelijk verschil gewonnen tegen de andere toppers. Ook op zaterdag ging dat die richting uit, want al vlug in het eerste kwart keek Real Madrid tegen een achterstand van 10 punten aan. Ondanks het gewroet onder de ring van een geïnspireerde Axel Hervelle (die maar liefst 33 minuten op het veld stond), groeide die achterstand aan in het tweede kwart (max. 22 punten verschil). Het derde kwart veranderde deze schijnbaar hopeloze situatie nauwelijks : een grandioze Igor Rakocevic hield Tau overeind, terwijl Axel Hervelle en Louis Bullock voor weerwerk probeerden te zorgen. Technische fouten van coach Joan Plaza en Quintin Hosley hielpen Real Madrid natuurlijk ook niet vooruit. In het vierde kwart gebeurde dan het onwaarschijnlijke : Tau viel stil, de driepunterschieters van Real Madrid schoten raak en een 19-3 bracht de wedstrijd in evenwicht. Met een gelijke stand op een dikke minuut voor tijd kan alles gebeuren, omdat dan de taktiek primeert. Deze final de ataque werd beslecht in het voordeel van Real Madrid : zelfs Igor Rakocevic miste een vrijworp.

De uitblinkers waren Rakocevic, Bullock en Hervelle die alle drie ca. 30 minuten speelden. Misschien een extra uitblinker was het publiek : de sfeer in Vistalegre was geweldig, niet enkel de RM supporters lieten van zich horen, ook de beperkte Baskonia-achterban deed zijn ding...en maakte deze wedstrijd een modelvoorbeeld van wat basket voor mij betekent!

The Steepwater Band

2009-02-16T14:06:00.005+01:00

Ik had nog nooit van hen gehoord, maar ja, ik ben ook niet continu op zoek naar nieuwe groepen die mijn soort muziek spelen...Gonzalo volgt dat wel op de voet. Het grote voordeel is dat die groepjes in kleinere clubs optreden, dat het geen "stukken van mensen" kost om naar zo'n concert te gaan, dat ze hun CDs aan een democratische prijs in de zaal verkopen en dat je dikwijls met de bandleden een praatje kunt maken.

Na de basketwedstrijd RM-Maccabi reden we met de metro naar station Gran Vía; nauwelijks enkele minuten later stonden we in de zaal El Sol en the show could begin, wat ook letterlijk gebeurde : lichten uit en band op! Ze begonnen met een song die Gonzalo thuis al gedraaid had, dus dat klonk enigszins bekend. No nonsense rock, zo noem ik dit soort muziek...zoals mensen als The Black Crowes (in hun beste periode) en Marc Ford, ex-Crowes brengen. Toen Gonzalo me zei dat Marc Ford hun laatste CD geproduced had, was dat dus geen misse observatie geweest. Soms vond ik hun jammen een beetje te lang duren, maar over de ganse lijn was dit een erg sterk concert, én ze gaven waar voor het geld : ruim 2 uur lang speelden ze "het kot" klein. Nu verder genieten met 2 CDtjes die we ter plekke kochten...

Maccabi op bezoek...alle hens aan dek!

2009-02-16T13:11:00.006+01:00

De week ervoor was Maccabi al in Spanje voor de wedstrijd tegen Barcelona. Ze verloren echter dik en moeten in de thuismatch 20 punten ophalen, willen ze een positief basket-average hebben voor kwalificatie voor de kwartfinales van de Euroligue.

Nu wordt er gespeeld in Vistalegre in Madrid, waar ze vorig jaar Real Madrid uit de kwartfinales kegelden. Zien wat het nu wordt.

Wonder boven wonder kijkt Real Madrid niet meteen tegen een achterstand aan (wat de laatste wedstrijden nogal de gewoonte is), maar voordeel halen uit de balverliezen van Maccabi zit er niet meteen in. De verdediging heeft tijd nodig om zich op te bouwen, er zijn enkele vreemde scheidsrechterlijke beslissingen (hoewel Maccabi's spelverdeler Arroyo duidelijk vergedreven contactbasket speelt, if you know what I mean, krijgt hij zelfs geen opmerking van het arbiterstrio), maar de goede directie van Pepe Sánchez werpt dan toch vruchten af : bij de rust heeft Real Madrid een positief saldo van 6 punten (met een erg mooie triple van Axel Hervelle op de valreep). Na de pauze tracht Maccabi terug te vechten, wat hen niet lukt in het derde kwart en drie opeenvolgende triples in het vierde kwart maken dat Real Madrid Maccabi quasi dezelfde nederlaag aansmeert als Barcelona (19 punten verschil).

Tijdens deze wedstrijd (zoals bij alle wedstrijden van deze wedstrijddag) werd het anti-HIV programma van 46664 (gevangenisnummer van Nelson Mandela) in de kijker gezet : de spelers (hoewel ik het enkel zag bij de spelers van Real Madrid) hadden een 46664 tatouage, en de kapitein van de lokale ploeg maakte een praatje over het programma voor de opgooi. Ik vermoed dat Zinedine Zidane aanwezig was in het kader van dit programma.

Er waren echter ook andere extrasportieve activiteiten : enkele bezoekers hadden Palestinavlaggen en/of Arafatsjaaltjes binnengesmokkeld en ze probeerden die tentoon te spreiden voor de neus van het handvol Maccabisupporters. Die zaten een vijftal rijen achter ons, dus zagen we ook hoe een undercover agent een van deze protestanten wegleidde. Buiten was de extra politie-aanwezigheid ook duidelijk te zien : nog nooit hadden we zoveel speciale troepen-combies aan het Vistalegre zien staan! Erg raar, maar hierover verscheen de volgende dag in de kranten niets. Dikwijls overschaduwt het politieke aspect namelijk het sportieve.

Het Laatste Uur - Jezus

2009-02-16T12:43:00.003+01:00

Niet opgenomen in het radio-programma, maar toch zo mooi...dat ik de (dubbele) lp na ettelijke jaren weer op de platendraaier legde en aan een stuk de 4 kanten heb beluisterd!

Bij het thema "jezus" denk ik meteen aan de rock-opera Jesus Christ Superstar. Ja, in tegenstelling tot de latere hitmusicals van dezelfde Sir Andrew Lloyd Webber, zoals Cats en Phantom of the Opera, die allemaal eerder gekend zijn voor de zeemzoete songs, is deze musical niet alleen te pruimen door rockliefhebbers, neen, zelfs bijna 40 jaar na datum ben ik er zo van onder de indruk dat ik moeite heb een song te kiezen voor Het Laatste Uur. Uiteindelijk ga ik voor de eerste : Judas zegt rechtuit tegen Jezus dat hij beter timmerman was geworden zoals zijn vader, want door al het gebabbel van Jezus hebben de apostelen nu alleen "heaven on their minds". Ik weet niet of de typische rockstemmen als die van Murray Head (als Judas) of Ian Gillan (als Jezus) met de hemel bezig zijn...het resultaat is in ieder geval...hemels!

Weerzien met Carine&Stefaan

2009-02-16T10:35:00.003+01:00

De laatste keer dat we elkaar zagen was na de geboorte van hun tweede kindje, Amber...in 2001! Nogal logisch dat ik blij was toen Stefaan me meldde dat ze een weekendje naar Madrid gingen komen en of we dan konden afspreken.

Carine & Stefaan kwamen per metro naar Sanse en dan namen Gonzalo en ik ze mee naar enkele van onze buurtcafés, waar we steeds getracteerd werden op een "echte" tapa (i.e. een hapje dat gratis bij je biertje of wijntje aangeboden wordt). Ook leidden we hen in in het typisch Spaanse zonnebloempitten eten (comer pipas), en na een poosje ging dat weliswaar vlot, maar Gonzalo haalde het gemakkelijk (al die jaren van oefening, hé!).

Vervolgens gingen we eten in een resto dat ons telkens kan verrassen met een interessant gastronomisch menu tegen een lage prijs (30€, wijn en koffie inbegrepen!). Gelukkig was er ditmaal een pak volk, zodat we een beetje meer tijd kregen tussen de verschillende gangen...voor mij was het de eerste keer dat ik van alle gangen at (maar ik had me goed voorbereid : een erg lichte lunch!). Met al ons gebabbel werd het niet alleen een erg gezellige avond, maar ook een lange, want na de maaltijd reed er geen metro meer naar Madrid centrum (de laatste vertrekt bij ons omstreeks 1am). Ik had gelukkig niet veel gedronken, dus reed ik hen naar Gran Vía, waar we parkeerden en samen nog een "laatste" dronken in een bar waar we regelmatig langsgaan wanneer we in het centrum zijn voor een concert. We namen afscheid en reden terug naar Sanse...hopelijk duurt het nu wat minder lang vooraleer we elkaar terugzien!

Het laatste Uur - kort&klein

2009-02-16T10:21:00.004+01:00

Mijn gekozen song werd niet gedraaid, maar de aankondiging wel...

Vorige week was ik me het hoofd aan het pijnigen over korte liedjes, maar eigenlijk had ik beter moeten weten. Ik haalde er een live-plaat van The Ramones bij en kijk : 10 songs op de A-side, goed voor 20:26 en nog sterker op de B-side : alweer 10 songs voor net geen 17' samen. Keuze zat dus! Laat ik dus eentje met de typische Ramones-intro (1,2,3 go) en de meest "rare" tekst nemen. Hier komt Commando van Leave Home. let vooral op de 4 regels voor het commando van The Ramones. Zo is de 2de "be nice to mummy" en de 4de "eat kosher salami"...logisch toch!

Sierra de Béjar : meer dan sneeuw alleen!

2009-02-13T13:55:00.003+01:00

Het is nu al de tweede keer dat we afzakken naar de streek rond Béjar om wat te skiën in de Sierra daar en ja, we zijn dan wel verder geraakt, de skilatten hebben we er nog steeds niet aangebonden.

Deze keer waren we al naar het skidomein aan het rijden, we monteerden na enkele km en een pak bochten op steeds slechtere ondergrond de sneeuwkettingen op de banden, om te belanden in een file omdat op zo'n km van het station er enkele auto's dwars over de weg stonden (zo te horen zelfs met kettingen gemonteerd!)...i.p.v. daar in de vriezende kou (en dichte nevel en sneeuw!) te wachten, besloten we maar rechtsomkeer te maken naar Béjar. De bergrijkswacht had de toegangsweg al afgesloten.

In Béjar, trouwens ook een flink stuk opgeknapt sinds ons vorig bezoek, besloten we andere dingen te doen : we bezochten een renaissance tuin, El Bosque en maakten een wandeling langs het industriële erfgoed dat de textielindustrie hier achtergelaten heeft...toch wel de moeite.

Op zondag begon de dag net zo triest, dus lieten we ons ski-plan schieten en we reden naar Guijuelo, een van dé jamón ibérico herkomstbenamingen, waar er de eerste matanza típica van het jaar plaatsvond. We hadden vrijdagavond gegeten in het restaurant waarvoor de festiviteiten plaatsvinden (zij zijn ook een van de organisatoren) en dat was ons enorm bevallen. De matanza típica is dus het varken slachten zoals dat jaren terug in elke familie gebeurde ...in de koude wintermaanden, want er was nog geen ijskast om het vlees te bewaren en dat gaf hen de tijd de verschillende soorten vlees op andere manieren te bewerken ter preservering (roken, confijten, charcuterie maken...). Ik herinner me sommige verhalen van mijn opa slager, en van mijn moeder...zou het varken ook zo schreeuwen in z'n doodsstrijd bijvoorbeeld? Dat viel wel mee, want "Micheline" (de slagers noemden het varken zo, want de zeug was serieus vet, en vetrollen op de heupen worden in UK misschien wel lief love handles genoemd, in Spanje zijn het michelines naar Bibendum van Michelin) was vooraf verdoofd. Het lijkt wreed, maar eigenlijk moeten we daar niet op neerkijken : varkens leven al eeuwenlang dicht bij de mens en hoofdzakelijk om ons voedsel te verschaffen...over voedsel gesproken : de hammen, de solomillo=varkenshaasje, zelfs het orgaanvlees zag er echt mooi en appetijtelijk uit. Waarop we getrakteerd werden op een maaltijd met vers gehakt...

Top16 : actie!

2009-02-13T13:15:00.004+01:00

De Euroligue is serieus uitgedund, tot 16 teams. In 4 groepen strijden die om de eerste 2 plaatsen in elke groep die in de kwartfinales onderling (met 1ste-2de team van een andere groep) moeten uitmaken wie er begin mei in Berlijn de Final Four mag spelen.

4 Spaanse clubs zijn nog steeds in de running, maar zelfs in het beste geval valt er 1 sowieso af voor die beslissende fase (2 ploegen spelen in dezelfde groep die in kwartfinales uitkomt tegen de beste van een andere groep waarin een andere Spaans team uitkomt)...dat is niet mis. En die hele uitleg over een maximum van 3 Spaanse ploegen in de Final Four is geen technische finesse, neen, de mogelijkheid bestaat! Tau Vitoria speelde de vorige 4 jaren telkens de Final Four, Unicaja werd 2 jaar terug derde, Barcelona won een jaar of 5 terug én Real Madrid heeft de ambitie eindelijk weer eens door te stoten tot dat niveau.

Als Real Madrid-abonnees willen wij natuurlijk dat die zo ver mogelijk geraken, kwestie van meer wedstrijden tegen topteams te kunnen meemaken. In de top16 dit jaar mogen we alvast niet klagen : naast Alba Berlijn (die uiteindelijk de 5de Spaanse club, nl. Joventut uit de top16 hield) zijn er Barcelona (alweer...dit seizoen kunnen Real Madrid en Barcelona in officiële competitie elkaar maar liefst 10maal ontmoeten, 5 ervan al zeker!) en Maccabi Tel Aviv.

De eerste top16-wedstrijd in Vistalegre (basket-thuishaven van Real Madrid) tegen Barcelona. Amai, een mooie wedstrijd voor de fan, een slechte voor de hartlijder. Tot 2 minuten voor tijd was Barcelona heer en meester, met op enkele momenten een "comfortabele" voorsprong van een tiental punten, en dan stond Real Madrid op...met een moedige Sergio Llul (de jonge spelverdeler moest het overnemen van een gekwetste Raúl López en deed het met verve) en een lepe Louis Bullock (de laatste minuut van een wedstrijd boordje-kantje is er een met fouten en vrijworpen en niemand controleert dat beter dan Sweet Lou) slaagde Madrid erin de topper alsnog naar zijn hand te zetten. Wow.

Antonio is 50!!!

2009-02-13T12:44:00.004+01:00

Antonio, Gonzalo's neef, is 50 geworden, en dus was het feest! Een echte verrassing was het niet (Antonio is meestal degene die de verrassingen voor de anderen organiseert), maar met andere vrienden kwamen we op de vooravond van zijn verjaardag bijeen in een Argentijns restaurant niet ver van waar hij woont met vrouw Mamen en kinderen. Een lekkere bife de chorizo, wat tango en gezellig bij elkaar onder vrienden...'t is al heel wat.

Nog net voor middernacht thuis voor de verjaardagstaart en de cadootjes. Van ons kreeg hij een compositie in ceramiek, gemaakt door een artieste uit Baskenland die ik vorig jaar had leren kennen. De compositie had ze gemaakt naar een foto van Antonio die zijn lievelingshobby beoefent : fly fishing in de rivieren van de Pyreneeën. Mooi, hé?

Het Laatste Uur - auto

2009-02-13T11:53:00.005+01:00

Ook weer niet geselecteerd, maar wat een zonde, want deze song raad ik iedereen aan...

Er zijn een massa songs die geschikt zijn voor het thema "auto". Ik kies een song waarvan niet enkelde tekst refereert naar een wagen, maar waarvan de intro ook net een optrekkende auto lijkt.

Ik heb het hier over Highway Star van Deep Purple, niet de studioversie uit '72 met Ritchie Blackmore op gitaar, maar de live-versie op Total Abandon - Australia '99, met de technisch meesterlijke Steve Morse op gitaar. Want, hoewel ik zelf niet zo'n hardrockfan ben, was ik niet weinig onder de indruk van Steve's interpretatie van de versnellingsbak.

Tweede ronde van ACB

2009-02-12T18:24:00.003+01:00

De eerste ronde is gespeeld, de deelnemers aan de Copa del Rey 2009 zijn bekend, en nu kan het serieuze werk beginnen! Want, hoe je het ook draait of keert, een Copa del Rey-overwinning is niets in vergelijking met de Ligazege.

Begin oktober in de heenwedstrijd (in Málaga) was Real Madrid diep ondergegaan, maar nu speelden ze thuis en dat gaat altijd een stukje beter...de eerste helft werd er mooi spel gespeeld, maar de twee ploegen waren aan elkaar gewaagd; in het derde kwart beleefde Unicaja net een black-out (met wel een erg bleke Haislip) en Real Madrid nam een voorsprong die het in het laatste kwart niet meer loste. Als dit soort spel van nu af aan gespeeld wordt door Real Madrid, ben ik weer hoopvol voor een mooi resultaat in de Copa del Rey, de Euroligue en de Liga ACB.

Cocido montañés met camino-vrienden

2009-02-12T17:38:00.004+01:00

Lola en Juanma ontmoette ik tijdens mijn camino de Santiago 2 jaar terug...terwijl ik nog steeds bezig ben Gonzalo te overtuigen om een weekje camino aragonés te stappen, zijn zij vorig jaar met andere vrienden van León naar Santiago gestapt. Met die vrienden gingen ze eten in een dorpje net over de grens van Vizcaya in Cantabria...en weet je, omdat we het weekend ervoor Eugenio niet naar Portugalete konden rijden (besneeuwde wegen onderweg), waren wij net in Baskenland om die vrienden te ontmoeten en een erg gezellige middag te hebben...amai, wat 'n grappenmakers!

De top16 lonkt!

2009-02-12T17:17:00.003+01:00

Op 15 januari speelde Real Madrid zijn laatste wedstrijd in de eerste ronde van de Euroligue. Ze waren al geplaatst voor de top16, maar ze konden nog eindigen op de 4de plaats in hun groep bij een verlies tegen Efes Pilsen. En het moet gezegd worden : dit jaar kan het alle kanten uit, van een winst in Moskou tegen CSKA of bijna verliezen tegen AJ Milano thuis.

Voor mij was het ook de eerste keer dat ik Tomas Van den Spiegel bij Real Madrid aan het werk zag. Het is geen slechte speler, maar ik betwijfel of Real Madrid nood heeft aan iemand zoals hij. Ze willen iemand die Felipe Reyes kan aflossen en dat is m.i. niet weggelegd voor Tomas. Die kan in de verdediging imponeren door zijn grootte, in aanval een balancerende bal in de ring tikken, of een haakworp plaatsen, maar het echte gewroet onder de ring voor elke rebound, een schot van 4-5m afstand is niet meteen zijn cup of tea ...we zien wel hoe het uitdraait. De foto toont een van de weinige acties van Real Madrid met twee Belgen op het terrein.

De komst van Efes Pilsen was ook de terugkeer van Charles Smith, Real Madrids araña van de 2 vorige seizoenen. Het was niet zijn beste wedstrijd, al riepen de RM supporters zijn naam met veel cariño. Ook Efes zelf liet het in de tweede helft volledig afweten. Zo werd Real Madrid alsnog tweede in de groep na CSKA.

Het laatste Uur - nieuw

2009-02-12T17:01:00.005+01:00

Niet aan bod gekomen, maar daarom niet de moeite waard.

Een van de verdiensten van een groep als REM is het creatief gebruik van taal, al moest je er vroeger steeds de teksten bijhalen, want Michael Stipe was niet meteen het schoolvoorbeeld van een klare uitspraak.

Het album New Adventures in Hi-fi is een typische REM-plaat. Zeker weet ik het niet, maar de titel refereert misschien naar de nieuwe etappe van de groep die na dit album zonder drummer Bill Berry verder moet. Op de eerste kant van de lp, genaamd de hi-side, vind je The Wake-up Bomb ...zeg nu zelf, welke songtitel past er beter bij de naam van de groep?

Middeleeuwse ommuurde stad in de (nog smeltende) sneeuw

2009-02-12T16:19:00.005+01:00

Driekoningen is een feestdag in Spanje : op 5 januari rijden de versierde koetsen met de drie Wijzen uit het Oosten door de steden en ze werpen snoepgoed naar de kinderen; de ochtend erop zijn diezelfde kinderen er al vroeg bij om de pakjes uit te pakken (en dus zitten 's namiddags de papiercontainers al vlug vol)...geschenken die normaliter zouden moeten overeenkomen met wat ze gevraagd hebben in hun brief die ze aan de Cartero Real (of koninklijke postbode) gestuurd hebben.

Wij genieten van de cabalgata (stoet van koetsen op 5/1), geven ons snoepgoed aan gretige kinder(of oma/opa's)handen en maken een uitstap met Eugenio, dit jaar naar Avila. Het was bitter koud (het zou ook de eerste dag van sneeuw in Madrid worden), maar het doet deugd te zien dat wereldpatromiumsteden zoals Avila (en Cuenca, Toledo, Córdoba...) elk jaar weer een beetje beter zijn opgeknapt : oude, vervallen huizen afgebroken; voormalige paleizen in slechte staat gerestaureerd; delen van omwallingen opgeknapt om wandelingen toe te laten; promenades aangelegd aan monumenten; meer overnachtingsmogelijkheden in het centrum...

Waar zijn de spoken?

2009-02-11T18:03:00.005+01:00

Nieuwjaar vieren in een heus middeleeuws kasteel...'t is niet aan iedereen gegeven (allez, dat verkies ik te denken), maar sedert enkele jaren vieren wij de jaarwisseling in een Parador en dan is een kasteel steeds een optie.

De Parador van Alarcón hadden Gonzalo en ik al eens eerder bezocht. We sliepen toen in een torenkamer met hemelbed en directe toegang tot een prachtig uitzicht vanaf het dak van de torre de homenaje. Sindsdien zijn er een paar dingen veranderd (de Parador heeft nu enkele kamers meer dan toen, maar nog steeds "maar" 13; het dorp heeft er enkele restauranten en zelfs een ander 4sterrenhotel bij én er is een wandeling PR=pequeño recorrido uitgestippeld langs de wachttorens met zicht op de rivier Júcar die het dorp omspoelt), maar Alarcón blijgt een prachtig dorp met maar liefst drie omwallingen...dat wilden we ook graag tonen aan Eugenio.

We wandelden de PR, maar gingen de Júcar ook opzoeken in Cuenca, een van de Spaanse wereldpatrimonium-steden met de bekende hangende huizen of casas colgadas. Een andere uitstap lokte ons naar de Ciudad Encantada (behekste stad) of een landschap van rotsformaties die door de erosie vormen aangenomen hebben waarmee enkele mensen met veel verbeelding eventjes zoet waren...op de foto met z'n drieën aan de "champigon"!

Kerstkaravaan

2009-02-11T17:50:00.003+01:00

...een jaarlijks weerkerend evenement : de rit van Madrid naar Leuven met Kerst! Dit jaar (omdat Kerstmis op donderdag viel) reed ik eerst op m'n eentje naar Baskenland, Gonzalo's vader ophalen; Gonzalo vloog over op 24/12/'08. De rit zelf viel goed mee : het weer was gewoonweg schitterend. De vlucht van Gonzalo was eerder een tegenvaller. Door technische pech kon het vliegtuig geen passagiers meenemen naar Brussel (enkel de valiezen konden mee!) en de passagiers vlogen naar Zaventem op andere vliegtuigen; dat van Gonzalo kwam van Málaga. 4 uur later dan voorzien stond hij dan toch op Zaventem.

Onze traditionele kerstavondmaaltijd met Onsma & Onzepa en Eugenio was gelukkig al voorbereid. De nog traditionelere kerstdagfestiviteiten met OnzeJan&co, evenwel zonder Sofie en Koen (op reis in Azië), maar voor de eerste keer met Judith die Carl vergezelde, was erg gezellig.

Nauwelijks 2 dagen later keerden we met z'n drieën samen terug naar Spanje. We stopten in Bordeaux voor de nacht. Daar genoten we van een erg lekkere maaltijd en van de (kerst)verlichting in het toeristisch centrum van de stad. Op zondagnamiddag waren we weer "thuis".

Het Laatste Uur - De hond

2009-01-24T18:25:00.005+01:00

Deze inzending kwam niet aan bod in de aflevering van 30/11, maar aan Koen Fillet te horen was dat eerder omdat de song zelf niet bij vrt in hun archief zat.

Liefhebbers van southern rock kennen hem wellicht. Deze workaholic is niet alleen de gitarist van The Allman Brothers Band, hij verzorgt ook gitaar en vocals van zijn groep Gov't Mule, tot voor enkele jaren een power trio met op bass wijlen Allen Woody. Na diens dood ging Warren Haynes met Gov't Mule door en in 2003 speelden ze in New Orleans The Deepest End concert met de medewerking van maar liefst 14 verschillende bassisten. De eerste song die avond was Bad little doggie...wie zou zo niet graag op z'n plaats gezet worden?

Het Laatste Uur - De dagen van de week

2009-01-24T18:11:00.004+01:00

Tijdens de Australische vakantie kwamen nog andere bijdragen van me aan Het laatste Uur aan bod, zoals deze van 23/11 in het kader van het thema "De dagen van de week".

Wat is er zo speciaal aan een zaterdagavond? Volgens Francis Cabrel, Frankrijks bard bij uitstek die dagdagelijkse taferelen zo mooi weet te bezingen in zijn accent du sudouest niet zoveel..."c'est tout simplement, simplement, un samedi soir sur la terre".

grijs en regenachtig...we zijn in London!

2009-01-23T20:04:00.003+01:00

Al regende het de laatste dag in Sydney, het is en blijft een thermisch contrast met winters London. Zeker wanneer je je winterse spullen thuis gelaten hebt!

Tja, gelukkig was de wisselkoers £-€ in ons voordeel aan het veranderen, kregen we onderdak bij Pascal en konden we ons warmen met een lekkere ale en een home made pie. Ook waren we blij een echt pikante curry te kunnen eten (de curries in Australië waren maar mild) én voor onze portie cultuur gingen we kijken naar 39steps, net ervoor bekroond tot "beste nieuwe komedie", bezochten we Westminster Abbey en bekeken we wat artiesten zoal in elkaar steken en dan verkopen op een van de (kunst)markten. Dichtbij Pascals flat had graffiti-artiest Banksy net een werk geschilderd...mooi en eigenlijk ook cultuur, niet?

Adelaide, waar Bourgondiërs thuis zijn...

2009-01-23T10:17:00.002+01:00

Bij sommige steden overvalt dat gevoel je meteen : je voelt je er thuis, al ben er nooit voorheen geweest of ken je er niemand. Hoewel we er op een zondagmorgen voor 7am aankwamen, wisten we meteen dat het hier goed leven is : de straten breed, mooie gebouwen, veel groen en een pak cafés en restauranten. Ook het weer is hier doorgaans erg aangenaam, zonder de extreme hitte die andere delen van het land teistert.

We hadden een kamer gereserveerd in de Austral, een typisch "hotel"; in Australische termen is dat een statig gebouw van einde 19de eeuw of begin 20ste eeuw, dikwijls met een balkon, waarin op de gelijkvloerse verdieping een pub gevestigd is en op de bovenverdieping(en) kamers zijn, veelal met gemeenschappelijke badkamer op de overloop. Wellicht worden die tijdens het weekend ruim gebruikt (toch wel handig : je overnacht in gebouw waar je uitgaat), maar tijdens de week is het kalm : wij hadden steeds het hele hotel voor ons alleen.

Aangezien de Austral in het hartje van Adelaide's uitgangscentrum ligt, konden we naar hartelust genieten van deze bruisende stad. De bar Oostende, een Belgian Beer Café dat mosselen en friet ( in een ceramieken puntzak) serveert, is net om de hoek. De universiteitsgebouwen en musea (met een uiterst complete permanente tentoonstelling over leven en geschiedenis van de Aboriginals, maar ook bijvoorbeeld het skelet van de dinausaurius-buideldier als het ware) liggen op wandelafstand. Met de tram rij je zo naar een voorstad met strand en pier. De grootste opgave is nog beslissen welke soort cuisine je die middag / avond verkiest...

Ook zijn er tal van interessante uitstapjes te maken vanuit Adelaide. Wij kozen een boottocht op de Murray River en een intensieve wijnproefdag in Australië's bekendste vallei, nl. Barossa Valley.

De waterhuishouding van Australië is complex en Adelaide (Southern Australia in het algemeen) bijvoorbeeld is sterk afhankelijk van het water dat afkomstig is van de Darling (van de tropische zomerstormen in Queensland), die uitmondt in de Murray en van het smeltwater van de Snowy Mountains in New South Wales en Victoria dat ook in de Murray terecht komt. Water wordt uit de Murray en naar Adelaide gepompt; onderweg naar Murray Bridge zie je steeds een enorme pijpleiding naast de weg. Hoewel de Murray misschien minder breed is dan jaren terug, het is nog steeds een imposante stroom en paddle steamers maken tegenwoordig toeristische uitstapjes op de rivier. Wij namen een modernere boot en observeerden volop de vogels die hier hun habitat hebben, zoals pelikanen, allerlei steltvogels en zelfs een king fisher.

's Morgens stopten we ook in Mount Lofty, waar we een prachtig uitzicht hadden over Adelaide en omgeving. Net voor we daar een kijkje namen, zagen we een kangoeroe en even verder een koala. Trouwens, op de betonnen middenberm van de ringweg rond Adelaide zijn op regelmatige afstand patches van kippengaas gespannen, dit om koala's te helpen aan de overkant van de ringweg te geraken, want hun klauwen hebben geen grip op het naakte beton.

De uitstap naar Barossa Valley was meer straightforward : weinig directe informatie over het wijn maken (gelukkig konden we vragen stellen), maar proefsessies van maar liefst 6-8 wijnen per bodega! Gelukkig werden we 's middags verwend met een uitgebreide Australian barbie (BBQ) en zo waren we na de uitstap niet volledig over ons theewater!

Jammer dat we hier niet langer konden blijven, maar we keren terug, al was het maar voor de local brew Coopers, dat we veruit de beste "nationale" brouwer vonden, met een vooral erg lekkere Pale Ale en Sparkling Ale. In Adelaide (en op Adelaide airport) is er zelfs een Coopers pub. Hun merchandising was ook erg grappig : we kochten een t-shirt en een schort.

welcome to the red centre

2009-01-22T13:37:00.004+01:00

Het zogenaamde "rode centrum" van Australië is misschien wel het meest typische beeld van de outback : verschroeide aarde, waar weinig groeit; stoffige dorpjes waar ruige bonken in de pub pints binnen kappen en waar je Aboriginals in het straatbeeld ziet.

Wij zagen de outback op een enigszins andere én originelere manier, nl. met regen! Ja, zelfs in het mijnstadje Coober Pedy, waar het de laatste twee jaren niet geregend had, regende het 's avonds en dat zelfs de twee dagen die we er doorbrachten! Die regen maakte dat de woestijn er wonderwel groen uitzag...'t is eens iets anders!

"The Alice", zoals Alice Springs door de locals genoemd wordt, was onze uitgangsbasis voor enkele dagen. Hoewel er niet echt veel "te zien" is in dit stadje, zijn er een pak activiteiten de moeite, niet alleen de uitstappen naar Uluru of Kings Canyon, maar ook de ontdekking van oer-Australische instituties, zoals The Flying Doctors - ik denk nog steeds dat de gelijknamige serie me een pak geleerd heeft over de Australische (outback)samenleving - of The School of the Air.

Al swingen de prijzen de pan uit, ook een toertje langs de Aboriginal Art-centra en galerijen vonden we erg interessant.

Maar de hoofdreden om Alice Springs aan te doen is natuurlijk omdat het de dichtbijzijnde "stad" is voor wie naar Uluru of Ayers Rock wil, al is dat erg relatief : dichtbij op meer dan 450km! Wij bezochten eerst de West MacDonnell Ranges, dan Kings Canyon en ten slotte Uluru en de nabije Olgas (voor de Aboriginals : Kata Tjuta). Stuk voor stuk de moeite, maar enerzijds de hoge temperaturen tijdens de dag, anderzijds de strikte voorwaarden in het Uluru-Kata Tjuta NP, verpesten wel deels de vrije ontdekking van dit deel in the middle of nowhere.

De korte wandelingen in deze nationale parken waren wel goed voorzien van spectaculaire beelden : van rotskloven, van verstopte billabongs (waterputten), van mystieke plaatsen voor de Aboriginals. Sommige van deze laatste zijn niet open voor niet-Aboriginals. Het vervelendste aspect van deze streek op dit moment : vliegen! Wij opteerden voor vliegennetten, maar onze gids Tic had een ander nuttig instrument om die lastpakken te verjagen.

In de open vlakten tussen Uluru en Alice Springs is er volop gelegenheid om te zien hoe een massa planten zich uitstekend gewapend hebben om lange periodes van extreme droogte door te komen, of om verwilderde paarden en kamelen tegen te komen. Inderdaad, toen het "rode centrum" nog onbewoond was en de plannen om een noord-zuidverbinding per trein werden verwezenlijkt, werden kamelen gebruikt om materiaal te vervoeren; toen de sporen er eenmaal lagen, was er geen functie meer voor de kamelen en nu lopen er miljoenen rond in deze streek. In deze contekst is het niet meer dan gepast dan dat we verder trokken per trein, per Ghan, zuidwaarts richting Adelaide. De naam van de trein is afgeleid van de nationaliteit van de originele kamelendrijvers, nl. Afghaans.

Maar we reden niet door tot Adelaide, de trein stopte echt in het midden van een lege woestijnvlakte om ons van de trein te laten : we gingen naar Coober Pedy en dat ligt op zo'n 40km van de treinrails in Manguri. Daar wachtte een chauffeur ons op met z'n pick-up. Coober Pedy is hét opaalstadje bij uitstek en door de extreme weersomstandigheden leven vele mensen hier ondergronds in uitgehakte voormalige mijnen. Ons hotel had ook een 20tal ondergrondse kamers en wij hadden er alvast een gereserveerd. We dwaalden door de straten van dit surrealistisch uitziend plaatsje, waar props van films (vb. van Mad Max), verroeste mijnwerktuigen zomaar overal uitgestald staan, we deden opaalaankopen en we gingen zelfs op zoek naar opaal! Ook maakten we een uitstap naar de dog fence, die loopt over zo'n 5000km om de dingo buiten de schapenboerderijen te houden.

Na een erg lekkere Griekse maaltijd namen we de Greyhound (ja, ook hier heet de lange afstandsbus zo) naar Adelaide...maar daarover meer in een andere post.

een tipje van Western Australia

2009-01-21T16:43:00.003+01:00

Zoals voorheen al vermeld, was dit deel van ons eerste bezoek aan Australië niet meteen voor de hand liggend. Niet iedereen kan in de (Australische) lente naar daar en we beseffen dat we de volgende keer misschien geen vakantie kunnen nemen in november, dus beter nu proberen te genieten van de lentebloemenpracht in Zuidwest-Australië.

We vlogen naar Perth en huurden daar een auto. De eerste dag doorkruisten we het mooie Fremantle, waar ooit de eerste vrije Australiërs (afgezien van cipiers natuurlijk) aan land kwamen, en het is nu een erg gezellig plaatsje, met een pak restaurants en cafés, met zelfs twee microbreweries in het centrum! De hotels zaten weliswaar vol, dus was het even stressen voor we in de buitenwijken van Perth nog een kamer vonden.

De dag erop ontdekten we hoe het rijden is downunder : doorgaans lange, rechte wegen, ideaal voor de road trains (in Western Australia tot 36m lang) en oppassen wanneer je er zo een wilt voorsteken. 's Avonds en 's morgens is het ook oppassen geblazen om geen kangoeroes tegen te komen op de weg. Nu ja, pas op de laatste dag in Western Australia zagen we een kangoeroe over de weg springen...we dachten al dat het dier een verzinsel was van de Australiërs!

Albany was onze uitgangsbasis voor de volgende dagen. We logeerden in een superbe B&B, uitgebaat door een Schotse mevrouw en de andere gasten waren Australiërs, dus we praatten volop over Australië, zijn bewoners, de nationale sporten en ga zo maar door. Onze uitstappen gingen westwaarts naar de Valley of the Giants, een autochtoon eucalyptusbos, en in noordoostelijke richting naar de Porongurup en Stirling Range Nationale Parken.

In de Valley of the Giants is er een km-lange wandeling tot op een hoogte van 40m gemaakt en je kunt zo als het ware door de boomtoppen stappen (het traject heet dus gepast Tree Top Walk). Beneden volg je een ander traject langs speciale bomen. Toen het plots hevig begon te regenen, schuilden we met zijn achten in de holle stam van zo'n enorme eucalyptusboom.

In het Porongurup NP maakten we een prachtige wandeling en hoewel sommige passages extra glad waren door de regen, werden we ruim beloond voor ons doorzettingsvermogen met weidse vergezichten en heuse bloementapijten. In het Stirling Range NP konden we onze geplande wandeling niet maken : de regen had delen van de paden weggespoeld. Niet getreurd echter : in dit deel van het land is er altijd wel een kaasmakerij of een wijnboer in de buurt en we besloten de locale lekkernijen te proeven. Ook zijn er kleine nationale parken die specifieke kustformaties beschermen. De Natural Bridge bij Albany is alvast de moeite waard.

Op de terugweg naar Perth maakten we een omweg om nog een eigenaardige rotsformatie, de zogenaamde Wave Rock, aan te doen. Zo reden we door een stukje wheat belt en logeerden we in een road house (elke 200km ofzo is er een benzinestation-restaurant-winkeltje-motel, of road house).

Ten noorden van Perth verbleven we op een cattle farm, gerund door Engelsen die vijf jaar terug naar Australië zijn geëmigreerd. We bezochten nog Yanchep NP bij valavond en dat is het moment om kangoeroes en koala's in actie te zien. Een groep kangoeroes, sommige met kleintje in buidel, was op een grasveld in het park aan het grazen. Voor de koala's is er een soort tuin met eucalyptusbomen speciaal aangelegd. Eén van de koala's zat op onze hoogte in een boom en had enkel ogen voor de lekkere eucalyptusblaadjes, anderen zaten hoger in de takken en het kostte ons moeite om ze te ontdekken. De meeste van hen sliepen trouwens nog.

Eén ding nog : niet alleen zie je planten in alle kleuren van de regenboog, ook hoor je overal vogels en wanneer je die dan te zien krijgt, zijn ze zo kleurrijk. Kijk hier deze roze kaketoe, of galah.

Sydney : meer dan Harbour Bridge en Opera House

2009-01-21T14:24:00.005+01:00

Vraag het aan 1000 mensen en de meesten zullen één van de architecturale meesterwerken aan Sydney Harbour het meest associëren met Sydney. De coat hanger is indrukwekkend (vooral als je over de brug rijdt) en de Opera House is mooi en samen maken ze Sydney Harbour Bay echt een "plaatje", dat je echt kunt appreciëren vanuit de lucht en vanop een ferry naar Manly bijvoorbeeld.

Maar er is meer, ook aan Sydney Harbour zelf. We trokken naar Manly waar we niet alleen enkele goedgemaakte biertjes proefden in een microbrewery, maar waar we ook vertrokken voor een aangename wandeling langs de baai en waar we volop genoten van de aparte bloemen en planten, van ontmoetingen met grote hagedissen en leguanen en waar we zelfs stootten op Aboriginal rotstekeningen.

Wie interesse heeft voor de "locale" fauna en flora, is ook snel enkele uren zoet in de Botanical Garden. Waarschijnlijk de speciaalste bewoner van de tuinen is een soort vleermuis die overdag slaapt in de bomen bij de palmentuin en die 's avonds de hemel kleurt wanneer ze en masse de tuinen uitvliegt. Je beseft de reële grootte van het dier wanneer je er eentje de vleugels ziet openslagen en die erna terug rondom zich drapeert.

Tijdens ons verblijf hadden we niet echt geluk met het weer in Sydney : bij onze aankomst was het frisser dan normaal en bij ons vertrek was het ronduit slecht weer, met mist en een pak regen. Zo viel een uitstap naar The Blue Mountains letterlijk in het water. Gelukkig zijn er andere activiteiten mogelijk bij dit weer, zoals een museumbezoek. Wij bezochten het Power House Museum. Mochten we kinderen hebben en in de buurt wonen, zouden we hier regelmatig komen : het museum heeft niet alleen een sterke hands on sectie over technologie, het heeft ook een transportafdeling met een indrukwekkende tentoonstellingsruimte (met stoomtrein, vliegtuigen, zelfs een satelliet).

Hoe je het ook draait of keert, Sydney is een wereldstad en dat vertaalt zich niet alleen in een druk zakencentrum, verkeersproblemen en een skyline, maar ook op gastronomisch vlak in een breed gamma aan verschillende drank- en eetgelegenheden. De typische Australische pub, met locale bieren (de locale wijnen zijn ook hier duur!) vind je vooral in de oudste zone van de stad, The Rocks. Even verderop heb je Chinatown en The Spanish Quarter (juist, ja). Wie graag vis en schaaldieren lust, moet beslist naar Sydney Fish Market. Je ziet er niet alleen de raarste soorten (zoals blauwe krabben), maar je kunt voor weinig geld allerlei lekkers eten. Omdat de Australische dollar zo laag stond, besloten we ook één van de top end Sydney restauranten te bezoeken, nl. Chez Guillaume in het Opera House. Helemaal niet slecht, maar toch eerder van de nouvelle cuisine stijl (lees : kleine porties).

Bij het vertrek op de luchthaven kregen we een "bonus" : de Qantas A380 naar Los Angeles stond even verderop, taxiede naar het einde van de startbaan en steeg op voor onze ogen (Australische luchthavens hebben werkelijk overal grote glazen wanden, wat maakt dat je de luchthavenbedrijvigheid op de voet kunt volgen, waar je je ook bevindt in de terminal)...toch wel indrukwekkend (en de volgende keer vliegen we misschien zelf op eentje, want vanaf januari'09 vliegt Qantas op de London-Sydney route ook met een A380).

Australia

2009-01-19T16:27:00.003+01:00

Onze eerste vakantie downunder en we hebben maar een drietal weken...dan is het even zuchten en blazen, want er moeten keuzes gemaakt worden. Voor onze eerste reis naar het land van de buideldieren schrapten we dus noodgedwongen een pak interessante bestemmingen (Melbourne, great barrier reef,...) en gingen we voor een drieluik :

1/ relatief onbekend en misschien niet top of the list voor velen, maar mogelijk een unieke gelegenheid nú : de lentebloemenpracht en de autochtone eucalyptusbomen in Zuidwest-Australië...en hopelijk zien we er ook enkele kangoeroes en koala's!

2/ een kennismaking met de outback en de wereld van de Aboriginals : Alice Springs met uitstappen naar Uluru en Kings Canyon, Aboriginal art, een treinrit met de Ghan door the middle of nowhere om vervolgens in het mijnstadje Coober Pedy opaal te zoeken.

3/ een close-up met enkele van de Australische blikvangers wereldwijd, zoals de Sydney Opera House en de wijnen van de Barossa Valley.

M.a.w. de locaties van de Australia blockbuster hebben we niet aangedaan : te warm en te vochtig in de lente-zomer!

Na deze reis heb ik persoonlijk een dubbel gevoel : blij omdat we enkele facetten van Australië gezien-gevoeld-geleefd hebben, maar tegelijkertijd vreselijk gefrustreerd omdat er nog zoveel meer is hier! Want we spreken toch van een reis naar Australië en niet naar New South Wales of Queensland (maar wel van een reis naar Californië of Florida...)! Soit, zoals steeds hebben we nog veel op ons lijstje staan "voor de volgende keer"...

Joe in vorm

2009-01-19T15:40:00.005+01:00

De datum van onze afreis naar downunder was bepaald geweest in functie van het concert van Joe Bonamassa, en daar zijn we nu nog steeds enorm blij mee.

Want amai, kan hij gitaar spelen! Geen wonder dat hij elk jaar wel door een (of meerdere) van de specialistenbladen uitgeroepen wordt tot beste (blues)gitarist. En ik had nog nooit een gitarist zo'n elektrische klank op de akoestische gitaar weten te verkrijgen...nog een reden om ongelooflijk onder de indruk te geraken / zijn / blijven! Wow!

Voor ons was dit dus hét concert van 2008; hopelijk komt Joe in 2009 ook terug naar Europa.

Het Laatste Uur - blij! blij! blij!

2009-01-19T15:06:00.006+01:00

De blog heeft een pak artikeltjes tegoed : met onze vakantie in Australië en de feestdagen is het allemaal op het "to do"-lijstje beland, maar nu moet het ook gebeuren!

Een eerste post over een bijdrage aan de HLU-aflevering van 16/11/2008 en nog wel eentje die het gehaald heeft!
Hoewel Steve Winwood al topprestaties geleverd had met Spencer Davis Group, Traffic én Blind Faith toen ik geboren ben, toch kun je mij een ontzettend grote fan van hem noemen. Wanneer ik z'n rauwe stem hoor of het typische geluid van zijn Hammond organ, is m'n dag goed.
In Dear Mr. Fantasy van Traffic vraagt ook hij naar blijdschap :
Dear Mr. Fantasy, play us a tune - Something to make us all happy (penneneneh-neneh)
Do anything Take us out of this gloom - Sing a song, play guitar - Make it snappy (penneneneh-neneh)

Jean-Michel Saive ging ook in Sanse tenonder

2008-11-17T00:43:00.003+01:00

De tafeltennisclub van Sanse speelt de Champions League. Zo kunnen we regelmatig gratis naar wedstrijden tegen de andere clubs van hun groep; vorige vrijdag was dat La Villette Charleroi. Net zoals in de lokale club speelt bij Charleroi ook slechts 1 "autochtoon", nl. Jean-Michel Saive. Terwijl Charleroi alle duels in de heenronde gewonnen heeft, verloor Sanse ze allemaal...misschien kon daar nu verandering in komen. Welnee, al verloor Jean-Michel net als tijdens de Olympische Spelen zijn eerste (enige) wedstrijd. Hier zie je hem in typische pose (met opgestroopte short) zijn tweede set verliezen...

Het Laatste Uur - Boeken

2008-11-10T20:59:00.002+01:00

Voor dit thema had ik alweer een geselecteerde inzending, niet zozeer voor de originaliteit van mijn muziekkeuze, maar voor de toepasselijkheid van mijn verhaal erbij (denk ik)...

Het lijkt gek, maar ik heb mijn Spaanse vriend leren kennen in West-Yorkshire, UK. We studeerden allebei nog bij in Bradford, dé stad in Europa waar je de allerbeste curry kunt eten. Wanneer er bezoek kwam, gingen we naar Haworth, niet enkel voor een lekker glas landlord in een van de pubs langs Main Street, maar vooral voor een bezoekje aan de Brontë Parsonage. De sportievere bezoeker namen we mee naar de Moors boven Haworth, waar je je zó de belevenissen van Katherine en Heathcliff uit Wuthering Heights van Emily Brontë kunt inbeelden, mochten de onbedeesde schapen je niet zo lastigvallen. Kate Bush heeft deze wandeling misschien ook wel gemaakt; het resultaat is in ieder geval ongelooflijk mooi!

Chuletón!!!

2008-11-10T20:45:00.003+01:00

Een chuletón is een grote (runds)kotelet én typisch voor de Baskische keuken (het is doorgaans de hoofdschotel van het menu in een sidrería). Wij trokken eventjes voor het weekend naar Portugalete en daar gingen we op zaterdagavond zo een chuletón eten met Gonzalo's vader. Onder ons drieën ging het er net in (ja, we hadden eerst nog een ración ventresca de atún, het lekkerste stukje tonijn, van de buik; en een ración cecina, de jamón van het rund zeg maar, gedeeld)...mjam.

Euroligue-kampioen op bezoek

2008-11-10T20:28:00.003+01:00

Vorig jaar was er bijna een kwartfinale Real Madrid - CSKA Moskou in de Euroligue...CSKA stond er wel én won voor de zoveelste maal de titel, maar Real Madrid liet het afweten vanaf de top-16.

Dit jaar is het nochtans serieus afgeslankte CSKA (Papaloukas keerde terug naar Griekenland, Andersen speelt nu bij Barcelona) nog steeds titelkandidaat, maar Real Madrid dat dit jaar maar niet op gang ziet te komen, had een unieke gelegenheid om te profiteren van de kwetsuren van Matjas Smodis en spelverdeler John Holden. Tijdens de eerste twee kwarten ging het nog die kant uit, hoewel er niet echt schitterend basket getoond werd. In het derde kwart ging de voorsprong in enkele momenten van zwakke verdediging compleet verloren en Real Madrid scheen maar geen energie te hebben om terug te vechten...jammer!

De toerist uithangen in Barcelona, maar dan een beetje meer "off the beaten track"

2008-11-10T19:05:00.005+01:00

't Wordt onderhand een gewoonte, om tijdens de maand november Gonzalo te vergezellen op een verplaatsing naar Barcelona : terwijl Gonzalo bezig is in de tunnels van de metro, verken ik de stad.

Ditmaal wilde ik de parken meer aandacht schenken, maar voor het grote Parc de Collserola ga ik nog eens moeten terugkeren (volgend jaar in november?), want daarvoor heb ik wandelschoenen nodig. Zo verkende ik het mooie Parc del Laberint, Italiaans van opzet, met twee labyrinthen die helaas gesloten waren voor onderhoud van de buxusplanten. Ik ging op zoek naar het reusachtige luciferdoosje van het kunstenaarskoppel Claes Oldenburg en Koosje van Bruggen in het Parc de la Vall d'Hebron (al is het kunstwerk van enorme proporties, het is niet evident te zoeken zonder al te veel informatie over het park), zocht het Parc de la Creueta del Coll gedurende úren...op de kaart lijkt het even groot als het Güell-park, maar eigenlijk is het nauwelijks groter dan een kinderspeelplein, mét hangend kunstwerk van Chillida. De tuinen van het Palau Robert waren eveneens ontgoochelend : voor je het goed en wel beseft, zit je weer tussen de toeristen op de Paseig de Gràcia.

Toch ook wat modernisme (onze art nouveau) gekeken : naar de voorlopig toegankelijke ruimten in het gerestaureerde Palau Güell van Gaudí en een poosje van de herfstzon genieten op een bankje tussen de paviljoenen van het Hospital de la Santa Creu i Sant Pau, meesterwerk van Domènech i Montaner.

Tijdens de dag ging ik ook op zoek naar toffe restauranten waar we 's avonds dan mijn "suggerentie" testten...en een ander populair tijdverdrijf van me in Barcelona is het ontdekken van winkeltjes met toffe juwelen, aparte accessoires of andere originele ambachtelijke producten. De oogst was niet mis.

Het laatste Uur - Dood

2008-10-31T18:15:00.006+01:00

Ditmaal is het me niet gelukt in de uiteindelijke lijst te geraken, volgens Koen Fillet omdat de keuze een song van 9 minuten was...al is die dan nog zo mooi én toepasselijk! Ja, ik begrijp de reactie van KF, maar ik ben ervan overtuigd dat mijn voorstel wel erg toepasselijk was voor het thema van de week.

Deze blog stelt me in staat toch mijn bijdrage weer te geven...hier ga ik dan!

Wat er volgens mijn vriend de voorbije weken ontbrak in HLU is een bijdrage van de grootste rockgroep aller tijden, Led Zeppelin wel te verstaan. Voor het thema "Dood" draag ik dus "In my time of dying" voor. Omdat ik ergens gehoord heb dat de stem van Robert Plant je niet zo ligt, Koen, en ik hoop die van Chris Robinson wel, vraag ik naar de versie van Jimmy page met The Black Crowes op hun dubbelalbum "Live at The Greek"...en zo is er meteen nog een extra aanknopingspunt met het thema van deze week, nl. zwarte kraaien!

Hard rock voor Ilse!!!

2008-10-31T17:34:00.004+01:00

Stel je voor : Ilse die naar een hardrockconcert gaat! Niet evident, vinden jullie ook niet? Maar Gonzalo gaf me geen keuze : ik moest mee naar het concert van een van zijn guitar heroes, "Mad Micky" oftewel Michaël Schenker. Geen gemaar, hij had me gewoon het ticket gekocht, punt.

Gonzalo stond zichtbaar te genieten, want niet alleen was er Michaël, het was de Michael Schenker Group in "traditionele" bezetting, met Gary Barden als zanger en op basgitaar de ex-bassist van de Sensational Alex Harvey Band (niet ongerust worden wanneer je die groep niet kent, ik tot voor kort ook niet!), Chris Glen. Als er tijdens het concert alleen maar nummers gespeeld worden van de eerste lps en dan de laatste (allemaal met deze traditionele bezetting) en de UFO nummers beperkt worden tot 2 (met Michaël Schenker op gitaar), dan zit het voor de MSGfans wel snor. Voor mij was het wennen, want ik kende geen enkel nummer, maar het was niet slecht, en de zanger is geen schreeuwer zoals je meestal in hardrockgroepen vindt...

Het concert vond plaats in een grote discotheek, met een interessante opstelling (om de 2-3m van het podium is er een trede, zodat het publiek dat verderaf van het podium staat, ook hoger staat en dus even goed ziet), die helaas ook ervoor zorgde dat ik bijna letterlijk op m'n achterwerk viel omdat ik een trede gemist had bij het terugkeren van de toiletten (die treden waren niet verlicht, zie ze dan maar!)...het bleef gelukkig bij een onhandige pirouette.

Naar Vlaams theater in Madrid

2008-10-31T17:06:00.004+01:00

Dit jaar in het festival de otoño in Madrid enkele Belgische vertegenwoordigers en niet enkel in het dans-, maar ook in het theaterprogramma. En wat voor een vertegenwoordiger? Een van mijn favoriete theatergezelschappen, voor wie ik blindelings naar het Stuk trok, nl. tg STAN. Ze voeren hier zelfs twee werken op : Anathema in het frans en The Monkey Trial in het Engels.

Op woensdag ging ik op m'n eentje naar Anathema kijken, en na de opvoering was er zelfs een ontmoeting met de acteurs. Anathema is een gemeenschappelijk project van STAN's Jolente de Keersmaeker, de invited acteur Tiago Rodrigues en de Portugese schrijver José Luis Peixoto voor wie het de eerste theatertekst was. Geslaagd, als je 't mij vraagt... In de brochure wordt geschreven "Peixote beschrijft onderwerpen als terrorisme, angst en geweld als het ware van binnen uit. Hoe ver kan je gaan om een ideaal te verdedigen? Welke middelen mag je inzetten in dienst van je zaak? Hoe beantwoord je geweld dat tegen jezelf gericht is?" De toeschouwer wordt vanzelf in het werk "gezogen" en zelfs na de voorstelling ben je met de vraagstelling in het project bezig. Dat werd ook duidelijk in het gesprek met de cast. Eens zien wat het op zondag (wanneer we allebei naar The Monkey Trial gaan) wordt...én hopelijk blijft het niet bij een eenmalige deelname aan dit festival de otoño!

Weekendje in Lisboa

2008-10-30T17:03:00.006+01:00

Voor mij was het ruim 18 jaar geleden dat ik nog in Portugal geweest was...de hoogste tijd dus om terug te keren, al was het maar voor een weekendje. Einde oktober : een erg fijn weertje (zelfs nog te warm soms), waarschijnlijk minder druk dan tijdens de zomermaanden...dan smaakt de bacalhau nog beter!

Het echte toeristische circuit lieten we meestal links liggen en we genoten van enkele fijne parken : de Botanische Tuin van de unief, de Tuin van Estrela en de Botanische Tuin van Ajuda. Voor de heen- en terugreis luchthaven-centrum hadden we telkens een dagticket gekocht dat ons toegang verschafte aan alle bussen en trams; in een stad zoals Lissabon is de keuze dan snel gemaakt om allerlei trams te nemen, naar Belém, naar Ajuda, door Alfama...wat we ook deden!

Ik vermoed dat het nu niet zo lang meer gaat duren eer ik nogmaals richting Portugal trek...

Het Laatste Uur – Liegen en bedriegen

2008-10-21T01:24:00.006+02:00

Heb nog maar eens meegedaan aan Het Laatste Uur, ditmaal met een nummer van John Hiatt, zoals vele vrienden wel weten een van mijn absolute favoriete singer-songwriters.

Ik kan het iedereen aanbevelen eens naar een concert van John Hiatt te gaan, niet enkel voor zijn muziek, maar vooral omdat de man een rasechte verteller is. Als hij zijn songs niet in een nieuw jasje steekt, dan heeft hij altijd wel anekdotes te vertellen tussen de songs in...anekdotes die misschien op hun beurt ooit wel eens een song maken.

In mijn lievelingssong Tennessee Plates begint hij het verhaal in een hotelkamer, babbelt hij over zijn rit naar Memphis, dat hij een lift oppikt. Steeds keert het zinnetje terug dat de politie op zoek is naar een cadillac met nummerplaat van Tennessee. En de bedrieger geeft zichzelf bloot in de laatste zin waarin hij toegeeft dat hij een auto van Elvis gestolen heeft in Graceland en dat hij de brief niet vanuit een hotel schrijft, maar vanuit de gevangenis, waar hij zijn tijd doorbrengt met het maken van...juist, ja, Tennessee Plates.

Koen Fillet schrijft op zijn website vooral over John's gitarist voor deze lp Slow Turning (en ook de andere kaskraker, Bring the Family), nl. de zowat bekendste slide-gitarist Sonny Landreth...ik vind Sonny een prachtig muzikant, maar het concert van John met Sonny verbleekte bij dat van John met de talentvolle gitarist van The North Mississippi Allstars (en tegenwoordig ook van de Black Crowes), nl. Luther Dickinson...ik wijt het aan de onwil van Luther om alle aandacht naar zijn gitaarspel toe te trekken en zo ruimte te laten aan de verteller John Hiatt...voor mij als publiek de beste combinatie!

Lekker genieten...

2008-10-20T12:12:00.002+02:00

Voor onze laatste verjaardag had ik Gonzalo een paar flessen wijn cado gedaan, maar niet zo maar de eerste de beste, neen, ik was ervoor naar de winkel van oenologe Pilar gegaan en had advies ingewonnen : een fles komt uit de D.O. Ribera de Duero en hoewel het officieel geen reserva is, is het toch gelijklopend in wijze van lagering...het is zoals ze nu noemen een vino de autor, een grilletje van de oenoloog, die zich niet aan alle regeltjes van de denominación de origen houdt; de andere fles is een wijn van hoofdzakelijk een druifsoort die normaliter in kleine porcentages gebruikt wordt, nl. bobal, en die hier zorgt voor maar liefst 70% van het druivennat.

Gonzalo koos eerst de bobal-gebaseerde wijn uit Valencia. We decanteerden de wijn op zaterdagnamiddag en 's avonds maakte ik een selectie "hapjes" om erbij te degusteren : een omelet van zongedroogde tomaten en parmigiano, een caesarsalad, Bretoense pâté met vijgenkonfijt. De beignets van groene tomaten had ik op het laatste moment wijselijk voor zondag gehouden, want we gingen nu al veel te "snoepen" hebben.

En daarbij wat mooie muziek (hoofdzakelijk op lp!)...wat wil je nog meer?

't is weer voorbij...die mooie zomer!

2008-10-13T18:42:00.004+02:00

Althans voor Gonzalo's vader! Eugenio brengt de zomervakantie, in grote lijnen de periode tussen zijn verjaardag eind juli en het weekend van El Pilar (Spaanse feestdag op 12 oktober), door in zijn geboortedorp en aangezien 12 oktober dit jaar op zondag valt, was het voor ons weer een weekend rijden : op vrijdag van Sanse naar Bañuelos (150 km), op zaterdag van Bañuelos naar Portugalete (zo'n 350km) en op zondag van Portu terug naar Sanse (400 km).

Met een zieke en stille (stem kwijt) Gonzalo was al de rijpret voor mij! Niet ideaal met het miezerige en winderige weer afgelopen weekend. De kleurige herfstlandschappen maken het echter de moeite waard!

Van Eugenio's tuin in het dorp brachten we tomaten, groene pepers mee. Zelf gingen we nog wat vlier, braambessen en rozenbottels plukken. Enne, wat 'n aangename verrassing toen Eugenio ons op zondag nog het grootste deel van zijn ca. 500g paddenstoelen (geplukt op vrijdag) meegaf!

Tussendoor stopten we nog (in wat we later in allerlei restaurantgidsen aangeduid zagen als het beste restaurant van de provincie Soria) in restaurant Casa Vallecas in Berlanga, waar we paddenstoelen aten, maar ook deze prachtige combinatie van chipirones en oor.

Op zondag besloten we een beetje af te wijken van ons gebruikelijk circuit : we aten in Nájera (in een restaurant dat ik na mijn camino bekroond heb als hetgene met het beste menu del peregrino!) en reden door prachtige landschappen, zoals dat van de Picos de Urbión (er groeiden al/nog krokussen!).

Door een onverwachte opstopping op de A1 kwamen we later dan verwacht thuis, maar benijd ons maar ons avondmaal : gesauteerde paddenstoelen met spek en bramen achteraf!

Het Laatste Uur - Tijd

2008-10-13T18:18:00.003+02:00

Koen Fillets nieuwe radioprogramma dat uitgezonden wordt op zondagavond van 23:00 tot middernacht is erg origineel van opzet. Voor het thema "Tijd" wilde ik ook eens deelnemen.

En wat bleek? Mijn keuze kwam aan bod.

Via mijn 9 jaar oudere broer ben ik groot geworden met een brok muziekgeschiedenis van de jaren '70. Een van onze referenties is Genesis ten tijde van Peter Gabriel...voor velen teveel show misschien, voor ons net de juiste portie surrealisme. Neem nu de song I know what I like (in your wardrobe) van Selling England by the Pound. De titel is al knap, maar 't kan niet meer stuk met de beginzin "It's one o'clock and time for lunch dumdeedumdeedumdum..."

Luister naar deze song en de albumcover komt tot leven : de tuinman, languit gelegen op een bankje in de park, de grasmaaier werkloos ernaast, luistert naar wat er zoal rondom hem gebeurt.

Wat ik altijd fascinerend gevonden heb, is dat tuinmannen blijkbaar ook een typische stap hebben, want de tuinman eindigt met "Me, I'm just the lawn mower; you can tell me by the way I walk".

Met Onsma en Onzepa in Keizer Karels voetsporen

2008-10-13T17:49:00.006+02:00

Onsma en Onzepa komen op bezoek wanneer ze hun gouden huwelijksjubileum zouden kunnen vieren...hoewel ze geen feestje willen, organiseerden we toch iets speciaals : laat ons een uitstap maken naar de streek waar Keizer Karel, Gentenaar van geboorte, besloot zijn laatste anderhalf jaar door te brengen. Trouwens, ook dat wordt dit jaar herdacht, want het is net 450 jaar geleden.

Vooraleer hij zijn intrede kon nemen in het klooster van Yuste, woonde hij een tijdje in een van de kastelen van zijn vriend, de hertog van Alba, nl. dat van Jarandilla de la Vera...laat dat nu net geen Parador geworden zijn! Wijle daarheen, en onderweg nog een halte in een ander kasteel van de familie : dat van Oropesa, heden ten dage ook Parador. Voor de volledigheid : de grootvader van de derde hertog van Alba (die gouverneur der Nederlanden werd benoemd door Karels zoon, Filips II) was immers graaf van Oropesa en werd beloond voor zijn loyauteit aan de kroon met een hertogentitel.

Het klooster van Yuste is gesloten op maandag (maar onze persoonlijke ervaring zegt dat het klooster van buiten mooier is dan binnenin), maar het mooie weer zette prachtige landschappen en panorama's extra in de verf...we genoten allemaal!

25jarig jubileum op middeleeuwse wijze

2008-09-30T19:01:00.003+02:00

In Spanje hoor je regelmatig dat koppels voor hun huwelijksjubileum hun geloften hernieuwen. Antonio en Mamen deden dit op hun manier : de uitnodigingen op papieren rol verzegeld met wassen stempel, alle genodigden moesten in middeleeuws kostuum verschijnen en de huwelijksgeloften werden hernieuwd in het Latijn, er was zelfs een middeleeuwse garde die toekeek dat alle aanwezigen een uitnodiging hadden...en dat alles in het "dorp" waar Antonio' s en Gonzalo's ouders geboren zijn.

Hoewel we zelf niet zo'n verkleedpartyfans zijn, vonden wij dit huwelijksjubileum origineel en gezellig...zie eens hoe we opgaan in onze rollen van Heer van Biskaye en Hertogin van Brabant!